Η έξοδος..."κινδύνου"!

Αφότου γίναμε διδυμογονείς και καθώς διανύουμε τα πρώτα χρόνια ανατροφής των αγοριών μας, τις εξόδους σαν ζευγάρι τις έχουμε λίγο-πολύ...ξεχάσει.

Ωστόσο, πολλές είναι οι φορές που έχουμε την ανάγκη να βγούμε, να ξενυχτίσουμε, να διασκεδάσουμε.
Τίποτα όμως δεν θυμίζει τις ξέγνοιαστες, ανέμελες στιγμές του παρελθόντος που δεν κοιτούσαμε το ρολόι, που μπορεί να πηγαίναμε και κατευθείαν στη δουλειά!!
Βέβαια, ευτυχώς, σε καμία περίπτωση δεν αναπολώ την ζωή μου πριν τα παιδιά, «άλλη ζωή»...πάει πέρασε!

Χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερη βοήθεια από γιαγιάδες και παππούδες, παρά μόνο για μία ώρα ανάγκης, δυσκολεύει ακόμα περισσότερο η όποια έξοδος αποφασίσουμε να κάνουμε!

Μια γνωστή μου πριν λίγες μέρες με ρώτησε: «δεν έχεις την ανάγκη να βγεις και να συναναστραφείς με έναν ενήλικα;»...χαριτωμένο μου ακούστηκε!!!!
Φυσικά και έχω, ο κάθε άνθρωπος που θέλει να έχει ισορροπία στη ζωή του έχει αυτή την ανάγκη.

Όμως η έξοδος δεν θα είναι ποτέ πια τόσο ξέγνοιαστη, αφήνοντας δύο νήπια πίσω σου, σκεπτόμενη...
Έφαγαν;
Έκλαιγαν;
Κοιμήθηκαν;
Έπεσαν;
Χτύπησαν;
Τους έλειψα;
Με αναζήτησαν; κ.α.....

Και μετά έρχεται η επιστροφή στο σπίτι που ανοίγεις την πόρτα και τρέχουν κατά πάνω σου (..και λιώωωνεις)....και άλλοτε τα βρίσκεις όλα άνω κάτω και λες, τι την ήθελα την έξοδο και άλλοτε σου λένε ότι ήταν τα καλύτερα παιδιά και αναρωτιέσαι «για τα δικά μου παιδιά λένε;»

Θυμάμαι, πόσες φορές κανονίσαμε να βγούμε και ερχόταν η «ανατροπή»...λίγο η κούραση που είναι μεγάλη, λίγο οι «μπόμπες» που θα σου προσφέρουν εκεί που θα πας και σκέφτεσαι ότι θα είσαι άρρωστη για μια βδομάδα...
Και λες...που να πάμε τώρα αγάπη μου, ας κάτσουμε στο σπιτάκι μας με τα παιδάκια μας, να πιούμε το ωραιότατο κρασάκι μας...!!!

Πέρα από την πλάκα όμως, θεωρώ ότι χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να διατηρηθεί η ισορροπία σε όλους τους τομείς, όταν γινόμαστε γονείς. Πρέπει να βρίσκουμε χρόνο για τον εαυτό μας και για τον σύντροφό μας...πάντα θα υπάρχουν εμπόδια γι' αυτό ας προσπαθούμε περισσότερο!

Τα «λουλούδια» μου είναι , πάνω στην «τρέλα» τους και γύρω μου ακούω από άλλους γονείς ότι όλες οι ηλικίες έχουν τις δυσκολίες τους...είδωμεν!
Κάποιοι μου λένε ότι τα ξενύχτια από δόντια δεν είναι τίποτα μπροστά στα ξενύχτια της εφηβείας, των εξετάσεων...!
Το συμπέρασμα είναι ότι ποτέ δεν θα υπάρχει χρόνος αλλά εμείς θα πρέπει να τον βρίσκουμε!