Με απεριόριστη δόση χιούμορ, κάπως έτσι χαρακτηρίζω τις λιγοστές εξόδους μας με το έτερον ήμισυ χωρίς τα παιδιά μας!

Όταν ήμουν παιδί στις κούνιες (πριν αμέτρητα πολλά χρόνια...) θυμάμαι ότι οι παππούδες και γιαγιάδες που έφερναν τα εγγονάκια τους να παίξουν, είχαν πάντα μια ηρεμία και μια γλυκύτητα στο πρόσωπό τους... τα ίδια τα παιδιά, μαζί τους κι εγώ, παίζαμε πραγματικά ανέμελα, προσπαθώντας να ρουφήξουμε το κάθε λεπτό της παρουσίας μας εκεί... Με το δικό μας τρόπο, "μετρούσαμε" την ώρα, θέλοντας να την κάνουμε να κρατήσει μέχρι να νυχτώσει!...