Με απεριόριστη δόση χιούμορ, κάπως έτσι χαρακτηρίζω τις λιγοστές εξόδους μας με το έτερον ήμισυ χωρίς τα παιδιά μας!

Όταν ήμουν παιδί στις κούνιες (πριν αμέτρητα πολλά χρόνια...) θυμάμαι ότι οι παππούδες και γιαγιάδες που έφερναν τα εγγονάκια τους να παίξουν, είχαν πάντα μια ηρεμία και μια γλυκύτητα στο πρόσωπό τους... τα ίδια τα παιδιά, μαζί τους κι εγώ, παίζαμε πραγματικά ανέμελα, προσπαθώντας να ρουφήξουμε το κάθε λεπτό της παρουσίας μας εκεί... Με το δικό μας τρόπο, "μετρούσαμε" την ώρα, θέλοντας να την κάνουμε να κρατήσει μέχρι να νυχτώσει!...

Είμαι σίγουρη πως όλες οι μανούλες το έχουμε αναρωτηθεί αυτό πολλές φορές. Από την γέννησή τους, που είναι τόσο μικροκαμωμένα και εύθραυστα, μέχρι να αρχίσουν να μιλάνε, όλα τα μωράκια προσπαθούν να εκφράσουν την επιθυμία τους, τον πόνο τους, την πείνα τους, την δίψα τους, την ανασφάλειά τους κ.α. με ένα κλάμα.

Και πλησιάζει το μεγάλο ραντεβού με το όνειρο ...
Σε λίγες μέρες σου ανακοινώνει ο γιατρός θα έχεις τις κόρες σου αγκαλιά ..
Αρχίζει το καρδιοχτύπι θα γίνω και επίσημα μανά μητέρα μαμά ...πλημμυρίζεις συναισθήματα και είσαι έτοιμη να δώσεις ότι καλύτερο έχεις μέσα σου για να μπορέσεις να προσφέρεις στα παιδάκια σου ότι καλύτερο ότι πιο δυνατό ότι πιο όμορφο να γίνεις η σουπερ μαμά