Tα κοιτούσα καθώς έπαιζαν και ενίοτε τσακώνονταν για το ποιος θα πάρει το ποδήλατο, το πατίνι, την μπάλα και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι αυτά τα παιδιά έχουν ένα κοινό. Την κόρη μου και τα τρίδυμα που συναντήσαμε το καλοκαίρι στις διακοπές μας, πρωτοάγγιξαν τα ίδια χέρια: οι γιατροί και οι μαίες του μαιευτηρίου στο οποίο γεννήθηκαν με ελάχιστους μήνες διαφορά.
Σας ξέρω καλά, ένα χρόνο τώρα μητέρα, σας σκέφτομαι. Ναι εσάς, που έχετε κάνει άπειρες και επώδυνες εξετάσεις, έχετε τρυπήσει εκατοντάδες φορές την κοιλιά σας, βγάζετε τα ρούχα σας μπροστά στους γιατρούς πια, με μεγαλύτερη άνεση απ' ότι στο σύντροφό σας.
Με ρωτάνε: «Τι δουλειά κάνεις;»
«Είμαι μαία», απαντώ.
Κι αν η ερώτηση έχει προέλθει από γυναίκα που δεν έχει γίνει ακόμα μητέρα, η απάντησή της είναι η εξής: «Α, είσαι η βοηθός του γιατρού»
Όχι, δεν είναι έτσι. Ή μάλλον είναι και έτσι, αλλά όχι κυρίως.
Κάποια στιγμή διάβασα στο γιο μου ένα παραμύθι, το οποίο αργότερα έγινε ένα από τα αγαπημένα του. Τον Ρατατούη. Περιγράφει τις περιπέτειες ενός ποντικού που ήθελε να γίνει σεφ! Τις πρώτες φορές που του το διηγήθηκα, δεν έδωσα και πολύ σημασία. Κάποια στιγμή όμως, είδα μια φράση που τη θεώρησα πολύ σημαντική: