Είναι εδώ και δέκα λεπτά που προσπαθώ να βρω λίγο χρόνο να ρημαδοκάτσω να γράψω όσο ο μικρός κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο και η μικρή είναι στον παιδικό σταθμό. Λίγα χρόνια πριν, ούτε με ηλεκτροσόκ θα μπορούσες να μου χωρέσεις στον εγκέφαλο ότι δύο πιτσιρίκια θα είναι κομμάτι της οικογένειάς μου.
Πέρασε ένας χρόνος προσπάθειας για να μείνω έγκυος. Επισκέφτηκα το γυναικολόγο και το σπερμοδιάγραμμα έδειξε ολιγοασθενοσπερμία. Ο υπέρηχος έδειξε πολυκυστικές ωοθήκες που τελικά δεν ήταν. Υπήρξε όμως η αφορμή για να κάνω υστεροσαλπιγγογραφία. Μια φραγμένη σάλπιγγα και μια μισό-φραγμένη.
Πετάμε πάνω από την έρημο Σαχάρα... Μικρό κενό αέρος.. Μεγάλο κενό αέρος.. Βλάβη στο αριστερό πηδάλιο.. Κλίση μεγάλη δεξιά.. Χάνουμε ύψος.. 5, 4, 3, 2, 1 πέφτουμεεεεεεεε........... Και κάπως έτσι ξεκινά για μένα το ταξίδι μου στην χώρα της υπογονιμότητας ..
Είμαι ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ακριβώς στο σημείο της ζωής που πρέπει να ισορροπήσω τις δυστυχίες και τις ευτυχίες μου, να προχωρήσω και να με νοιάξει να πολεμήσω.