Ομολογώ, με περίσσια ειλικρίνεια ότι ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που στο άκουσμα της λέξης "εξωσωματική" έκλεινα πόρτες και παράθυρα για να μην ακούσει κανείς. Να μην ακούσει ο περαστικός, η γειτόνισσα που αναρωτιέται γιατί ακόμα δεν κάναμε παιδιά….
Ίσως τελικά να μη μπορείς να γράψεις για μια κατάσταση όταν είσαι μέσα σε αυτή. Ίσως πάλι αυτό να συμβαίνει μόνο σε εμένα. Είναι γνωστό πως η ταλαιπωρία και η λύπη αποτέλεσαν τα σημεία εκκίνησης για τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά αριστουργήματα.
Δεν υπάρχουν στατιστικές που να μην καταρρίπτονται.
Η εξωσωματική είναι μια διαδικασία με απρόβλεπτη πορεία, υπάρχουν εύκολες περιπτώσεις κατά τα λεγόμενα των γιατρών που δυσκολεύονται να δουν το πολυπόθητο θετικό και δύσκολες περιπτώσεις κατά τους γιατρούς, ακατόρθωτες, που τα καταφέρνουν! (και πολλές φορές με την 1η προσπάθεια!).
«Ένα μωράκι σε 9 μήνες από τώρα και άλλα δύο μέσα σε μία 3ετία» «Ένα σπίτι που θα μυρίζει μόνιμη μωρουδίλα κι εγώ να τριγυρνάω χαρωπή νοικοκυρά και μαμά» Αυτές ήταν οι σκέψεις που έκανα την ώρα που ο ιερέας ευλογούσε το γάμο μου... το μακρινό 1994, όντας 26 χρονών.