Μαμά, κλαίνε οι πάπιες;...!

Η "πρόβα" τελείωνει και σηκώνομαι από το τραπέζι (η Μαρτίνα κάθεται και τρώει) για να αδειάσω το πλυντήριο πιάτων από τον μεσημεριανό χαμό και να το γεμίσω ξανά, αυτή τη φορά με τα του βραδυνού (ένα μοσχαράκι με κρέμα γάλακτος και μανιτάρια, άλλο πράγμα!).

Η κουβέντα συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από την ημέρα της γιορτής... Αν θα έρθουν οι γιαγιάδες και η νονά, ποιός θα της φτιάξει το φόρεμά της (προβλέπω πως το λευκό σεντόνι της γιαγιάς θα κάνει θραύση!), πώς θα στηρίξουμε το φωτοστέφανο (που κάθε άλλο παρά μας αντιπροσωπεύει τον τελευταίο καιρό), να πούμε στη δασκάλα να τη βάλει μπροστά μπροστά στη σκηνή (ναι, ναι! αυτή η θεατρική παράσταση είναι σε σκηνοθεσία της πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτιδος (!) Μαρτίνας, όπου πρωταγωνιστής είναι το αγγελάκι/Μαρτίνα και όχι η Παναγία!!), να πάρω πολλές φωτογραφίες... και ξαφνικά και χωρίς καμμία απολύτως προειδοποίηση:

-Μαμά, κλαίνε οι πάπιες; σιωπή....

- μαμά! Σε ρώτησα κάτι! Κλαίνε οι πάπιες;

-Δεν ξέρω βρε Νουνούκα, αν κλαίνε οι πάπιες...που να ξέρω! Που σου ήρθε αυτό;

-Γιατί η Κική που θα κάνει τον πρώτο άγγελο, δεν τον τρώει τον αρακά...

...σιωπή..ενώ προσπαθώ να καταλάβω που και πως ακριβώς συνδέονται τα δυο αυτά

-Τι σχέση έχει παιδί μου η Κική με τον αρακά και το αν κλαίνε οι πάπιες;;; (έχω αρχίσει και χαμογελάω)

-εγώ δεν είπα ότι έχουν σχέση

-Τότε γιατί μου λες για την Κική, όταν σε ρωτάω το που σου ήρθε αν κλαίνε οι πάπιες;

-Γιατί δε μου απάντησες για τις πάπιες

-Σου απάντησα. Σου είπα πως δεν ξέρω.

-Αυτό δεν είναι απάντηση

-Τι θα έπρεπε να σου πω, δηλαδή; (έχω αρχίσει και γελάω)

-Να μου πεις αν κλαίνε οι πάπιες ή όχι!
(έχω αρχίσει και ξεκαρδίζομαι)

-Μα δεν ξέρω αγάπη μου, αν κλαίνε οι πάπιες. Να σου πω ψέματα;

-Να μου πεις αν κλαίνε οι πάπιες!

Σημείωσε πως καθ' όλη τη διάρκεια της αυτής συζήτησης, η Μαρτίνα τρώει το φαγητό της σα να μη συμβαίνει τίποτα, ο Ραφαήλ έχει καταφέρει να σπάσει το αυτοκινητάκι και τώρα τραβάει την πυτζάμα της Μαρτίνας φωνάζοντας "μαμ! μαμ! μαμ!" κι εγώ κατουρημένη στα γέλια προσπαθώ να δώσω μια σωστή απάντηση.

-Να πάρουμε τον μπαμπά να ρωτήσουμε, της λεω

-Όχι. Εσένα ρώτησα! Που κάνει τα τσίσα της;

-Η πάπια;!;;;!!

-Ναι! Τα κάνει εκεί που κολυμπάει ή βγαίνει άκρη άκρη, εκεί που περπατούσε όταν πήγαμε στο ζωολογικό πάρκο; (αττικό πάρκο)

... από τα γέλια δε μπορώ ούτε να της απαντήσω, ούτε δουλειά να κάνω! Μόνο γελάω τόσο δυνατά, που ο Ραφαήλ έχει μείνει με το ένα χέρι να τραβάει την πυτζάμα της Μαρτίνας και να με κοιτάει μην ξέροντας αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει με τις υστερικές φωνές της μαμάς...

'Οπως κατάλαβες, το παιδί μου απάντηση δεν πήρε! Αν όμως εσύ ξέρεις τις καθημερινές συνήθειες ή/και τις συναισθηματικές ανάγκες μιας πάπιας, σφύριξέ το και σε μας βρε φιλενάδα!!