Ο "μικρός σκηνοθέτης"

Από τις τρεις κρεβατοκάμαρες, επιλέξαμε μία, αυτή τη δική μας, με κριτήριο να αφήσουμε τις δύο καλύτερες για τα παιδιά που θα κάναμε. Έτσι, εκεί, σε αυτές, τοποθετήσαμε όοοολες τις κούτες της μετακόμισης. Σιγά-σιγά και μία-μία, τις ανοίγαμε και τακτοποιούσαμε τα αντικείμενα στην κατάλληλη θέση. Αυτό κράτησε αρκετές μέρες και με πολύ χαρά έβλεπα τις κούτες να μειώνονται και τα μελλοντικά παιδικά μας δωμάτια να αδειάζουν.

Στη συνέχεια καθάρισα επιμελώς τα δωμάτια και ήμουν πολύ χαρούμενη γι αυτό, διότι οι κούτες μέσα σε αυτά «ενοχλούσαν» και «μπλόκαραν» τα όνειρά μου. Φωτιστικά δεν βάλαμε, γιατί θα βάζαμε αυτά τα ωραία παιδικά φωτιστικά που ανάλογα το φύλο των παιδιών, θα επιλέγαμε. Έτσι έμειναν με τις απλές λάμπες στο ντουί.

Τοποθετήσαμε απλά inox κουρτινόξυλα μόνο και μόνο για να κρεμάσουμε τις κουρτίνες που είχαμε από το άλλο σπίτι, άλλωστε σε λίγο καιρό που θα κάναμε παιδιά, θα επιλέγαμε, πάντα ανάλογα το φύλο τους, πολύ ωραίες παιδικές κουρτίνες που θα ταίριαζαν στον υπόλοιπο διάκοσμο των παιδικών δωματίων.

Τα καθάριζα, τα ξεσκόνιζα και έκανα σχέδια για το μέλλον. Τα κοιτούσα και ένιωθα σαν ένας «μικρός σκηνοθέτης». Στο μυαλό μου ήταν όλα τόσο όμορφα «τακτοποιημένα». Να εκεί, δίπλα από το καλοριφέρ, η αλλαξιέρα και απέναντι η κούνια του! Μέχρι και χρώματα στους τοίχους είχα επιλέξει ανάλογα με το φύλο πάντα. Μη σας πω ότι είχα επιλέξει και χαλάκι και κουρτίνες και σε σχήμα και σε χρώμα. Όλα έτοιμα, ο «μικρός σκηνοθέτης» τα είχε προβλέψει όλα και τα είχε σχεδιάσει όλα. Του έλειπε όμως το βασικότερο όλων....ο πρωταγωνιστής ή οι πρωταγωνιστές!

Ο καιρός περνούσε και τα δωμάτια έμεναν άδεια, χωρίς χρώμα, χωρίς γέλια, έστω και κλάματα παιδικά, υπερβολικά «άδεια» . Τα όνειρα του μικρού σκηνοθέτη, άρχισαν αν ξεθωριάζουν και σε αυτό βοήθησε και η αλλαγή χρήσης του ενός από τα δύο δωμάτια. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις βλέπετε. Έτσι το ένα μελλοντικό παιδικό δωμάτιο, έγινε γραφείο. Τοποθετήσαμε ένα ωραίο γραφείο, μια μεγάλη βιβλιοθήκη, υπέροχες κουρτίνες και φυσικά ένα όμορφο φωτιστικό.

Μόλις ολοκληρώθηκε η αλλαγή, «ο πρώτος πύργος έπεσε» σκέφτηκα. Αλλά δεν το έβαλα κάτω, ο μικρός σκηνοθέτης, δεν έχασε το κουράγιο του, υπήρχε άλλωστε το πίσω παιδικό δωμάτιο που θα ήταν έτοιμο να υποδεχτεί τον πρωταγωνιστή. Έτσι έπεισα τον εαυτό μου να μην «πειραχτεί» και πολύ!

Ένιωθα τύψεις που από το «πίσω παιδικό δωμάτιο» περνούσα να απλώσω-μαζέψω τα ρούχα και να τα σιδερώσω εκεί μέσα. Δεν του «ταίριαζε» του δωματίου τέτοια «συμπεριφορά». Μόλις τελείωνα, «το άφηνα στην σιωπή του» για να περιμένει τον πρωταγωνιστή .... μην ξεχνάμε ότι ο μικρός σκηνοθέτης είχε άλλα όνειρα....... «έψαχνε» πρωταγωνιστή!

Δεν το έβαλα κάτω και συνέχισα να κάνω σχέδια για το πίσω παιδικό δωμάτιο. Τα δεδομένα είχαν αλλάξει(το δωμάτιο ήταν ένα τώρα πια) και σαν «μικρός σκηνοθέτης» έπρεπε να είμαι έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο. Αν το παιδί ήταν ένα, αγόρι ή κορίτσι, δεν έχει σημασία, ήμουν έτοιμη..... τα είχα όλα ήδη έτοιμα από πριν. Αν όμως ήταν δύο; Οπότε άρχισα πάλι να «τακτοποιώ» τα πράγματά τους, με το μυαλό μου, στο μοναδικό πίσω παιδικό δωμάτιο. Δεν σας κρύβω ότι αυτό μου έδωσε δύναμη και ελπίδα.

Χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, μέσα στην καθημερινότητά μας, το «πίσω παιδικό δωμάτιο» μετονομάστηκε σε «πίσω δωμάτιο». Όσο περνούσε ο καιρός και το παιδί δεν ερχόταν το «πίσω δωμάτιο» έγινε ένα απλό δωμάτιο για όλες τις χρήσεις.

Την «θέση» του παιδικού κρεβατιού, την «πήρε» μια παλιά συρταριέρα με την πρέσα σιδερώματος επάνω και ένας καταψύκτης δαπέδου. Την «θέση» της αλλαξιέρας, την «πήρε» μία πολυθρόνα και πιο δίπλα ένας διάδρομος για περπάτημα. Ένα μοντέρνο φωτιστικό τοποθετήθηκε και τις καινούργιες κουρτίνες, μόνο παιδικές δεν τις λες. Οι ντουλάπες του δωματίου γέμισαν με δικά μας πράγματα και ένα μοντέρνο χαλί στρώθηκε κάτω.

Οι προβολείς έσβησαν, η κλακέτα κάπου έχει παραπέσει αλλά ο «μικρός σκηνοθέτης» ακόμα ελπίζει, ότι ίσως βρεί, τελικά, τον πρωταγωνιστή του!