Γέννησε μια φίλη, την επισκεφθήκαμε στο μαιευτήριο...έλαμπε το πρόσωπό της ....και του συντρόφου της...Το μυαλό μου πέταξε πίσω...

Ο Νικολάκης μας ξεκίνησε να έρθει το φθινόπωρο του 2003, αλλά χάζευε στο δρόμο και έφτασε τελικά μια ζεστή, ηλιόλουστη μέρα του Απρίλη του 2010.
Τον αγαπάω από εκείνο το φθινόπωρο που αποφασίσαμε πως θέλουμε να γίνουμε γονείς. Είναι στο μυαλό και στην ψυχή μου από τότε, κάθε σκέψη και πράξη μου τον είχε μέσα. Αισθανόμουν μαμά, χωρίς να τον έχω ακόμα...

Πάντα θεωρούσα πολύ βίαιη τη συμπεριφορά μας σε ένα νεογέννητο. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί θα πρέπει να προξενούμε τόσο πόνο σε μια ψυχή που μόλις γεννήθηκε (κόβοντας αμέσως το λώρο, απομακρύνοντάς το από τη μαμά του και όλα τα υπόλοιπα). Θεωρούσα ότι κάποιο λάθος κάνουμε και σίγουρα δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος να υποδεχόμαστε ένα νεογνό.