Επιτέλους ήρθε η πολυπόθητη μέρα που τόσο καιρό περιμέναμε και οι δυο. Μετακομίσαμε στο «δικό μας σπίτι. Μετά από πολλές μέρες διαδικασιών της τράπεζας και των δικηγόρων, εγκρίθηκε, το στεγαστικό δάνειο, εκταμιεύθηκαν τα χρήματα, έγιναν τα συμβόλαια και σήμερα επιτέλους «κλείσαμε την πόρτα» σε όλα αυτά και είμαστε οι δυο μας πια, στο σπίτι μας. Ένα ευρύχωρο, ευάερο και ευήλιο σπίτι με τρεις κρεβατοκάμαρες, με δύο μπάνια, σαλόνι και κουζίνα, ενιαίος χώρος και μεγάλες βεράντες. Δηλαδή ένα σπίτι για οικογένεια.

Έχοντας μόλις σερβίρει στη Μαρτίνα το βραδυνό της, κάνουμε πρόβες για το ποίημα που θα πει τα Χριστούγεννα στη γιορτή του παιδικού σταθμού. Ο Ραφαήλ, κάθεται στο χαλί της κουζίνας και με μεγάλη υπομονή και μαεστρία, προσπαθεί να διαλύσει ένα αυτοκινητάκι..

Μάνα δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Έτσι δε λένε?
Προσωπικά, η ρήση αυτή με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη αν και... μάλλον είναι ρήση μισή! Ναι, ναι! Μισή, καλά το διάβασες! Θα έπρεπε να ακολουθεί η πρόταση η οποία δηλώνει όλά αυτά που (επίσης) γίνεται μια γυναίκα αφού φέρει ένα παιδί στον κόσμο...