Η ζωή δεν ξεκίνησε ακόμη!

«Ανοιγοκλείνει για να μην μπω; Ή μήπως για να προλάβω να περάσω;» Σκέφτηκα σβήνοντας το «τελευταίο» μου τσιγάρο πριν μπω στο χώρο που απαγορεύεται!

Η ώρα έφτανε...η καρδιά μου θα έσπαγε. Προσπάθησα να μη δακρύσω. Το είχα υποσχεθεί άλλωστε στην αδερφή μου που βρισκόταν εκεί με την αγαπημένη πεθερά της και προσπαθούσε με νύχια και με δόντια. Και στην κολλητή μου το είχα υποσχεθεί. Δεν θα ερχόταν μου είπε. Δεν είχε τη δύναμη να με κοιτάζει να φεύγω. Σε μια στιγμή κοίταξα γύρω μου...α! νάτη ήρθε...πώς θα μπορούσε να μην έρθει;
Γυρίζω στην αδερφή μου η οποία δεν με έχει αφήσει από την αγκαλιά της λεπτό...

«το ξέρω ότι πρέπει να φύγεις αλλά θέλω τόσο πολύ να σου ζητήσω να μείνεις!!!!!» μου λέει και ξεσπάει σε λυγμούς! Κι εγώ το ίδιο...

Άντε ακόμα ένα τσιγάρο...θα μπω τελευταία δεν πειράζει! Μπορεί και να το χάσω...τί σημασία έχει αν θα είναι αυτό ή το επόμενο; Αφού την απόφασή μου την έχω πάρει!
Εξακολουθώ και κοιτάζω γύρω μου. Σαν να ψάχνω κάτι, σαν να λείπει κάτι αλλά δεν μπορώ να προσδιορίσω τί!

«Μήπως κάποιον να με σταματήσει;» σκέφτομαι.

«Ή κάποιον να με παροτρύνει και να μου πεί...προχώρα»... Νομίζω ότι θα μου στρίψει...

«Τί κάνω; Πού πάω; Πάω καλά; Είμαι σίγουρη;» Χιλιάδες ερωτήματα...μα καλά...βρήκαν κι αυτά την ώρα;

«Αφού το έχω σκεφτεί και ζυγίσει από όλες τις πλευρές...φεύγω»

«Ξέρετε κάτι; Θα κάνουμε ακόμα ένα τσιγάρο και έφυγα»...

Κοιτάζω το τσιγάρο μου να τελειώνει και δεν θέλω...από σήμερα όλα θα είναι αλλιώς!!!!
Ένας Θεός ξέρει πόσο διαισθάνομαι ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο!

Ήρθε η ώρα...τις χαιρετώ και ξεκινώ. Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετώ ότι ήξερα μέχρι τώρα και ότι αγαπούσα και πάω να βρω το εντελώς άγνωστο! Αλλά ως γνήσια ρομαντική ψυχή...με βάρκα την ελπίδα σκέφτομαι!
Στα μάτια τους βλέπω όλη μου τη ζωή...στιγμές, ανθρώπους, τόπους....ΟΛΑ!
Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι το έχουν βιώσει αυτό αλλά πια μπορώ να πώ...καλύτερα κανείς!
Από την τελευταία οπτική γωνία που έχω τις κοιτάζω τελευταία φορά...η εικόνα τους θα με συνοδεύει μέχρι που να πεθάνω! Φεύγω...κοντοστέκομαι...ξαναγυρνώ μήπως είναι κάποιος άλλος εκεί...
«Μα αφού τους αποχαιρέτησα όλους δεν έχει μείνει κανείς» σκέφτομαι και μετράω να δώ μήπως ξέχασα κανέναν και ήρθε να με αποχαιρετήσει. Αυτό το όλο και κάποιος ίσως να μου κάνει έκπληξη!!!
...κανείς...
«Ευτυχώς γιατί δεν μπορώ άλλη συγκίνηση. Η καρδούλα μου πονάει»
Καθώς διασχίζω τα Duty Free οι καταστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη και ξεκινώ τα σχέδια για την καινούργια μου ζωή...πρέπει να το κάνω! Φεύγω και πρέπει να σχεδιάσω την επόμενη μέρα!
Το μυαλό όμως είναι ακόμα πίσω...

«Τί αφήνω;»..... «τί θα συναντήσω;»... «ΦΟΒΑΜΑΙ».. «θέλω να μείνω εδώ»!!!! Κοντοστέκομαι και σκέφτομαι τί με κάνει να φύγω...τί θα με έκανε να μείνω...αναρωτιέμαι και τελικά...ανοίγω το βήμα μου και φτάνω στον έλεγχο των αποσκευών.

«Αφήστε όλα τα πράγματά σας σε αυτό το καλάθι» μου λέει ο ευγενικός υπάλληλος «Δεν έχω τίποτε άλλο να αφήσω...σκέφτομαι! Όλα τα παίρνω μαζί μου»

Μπαίνω τελικά σε αυτό το αεροπλάνο...προορισμός; Ντύσσελντορφ. Γερμανία. Περιμένει ο «Άγγελός» μου εκεί. Με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου και να ονειρευτώ ξανά! Θα ξεκινήσουμε τη ζωή μας μαζί! Κάτι μου λέει ότι θα πάνε όλα καλά και ξαφνικά αισιοδοξία με πλημμυρίζει...το μυαλό όμως...ακόμα κάτω...στο έδαφος!

«Λέω να κοιμηθώ λιγάκι...μετά τα σύνορα θα είναι αλλιώς» σκέφτομαι λες και η σκέψη και οι αναμνήσεις μιας ζωής έχουν σύνορα!!!! Κάπως όμως έπρεπε να διώξω όλα αυτά τα συναισθήματα που κόντευαν να με πνίξουν!

Σε λιγότερο από τρείς ώρες...αντικρίζω τον «Άγγελό» μου! Χαρούμενος, γελαστός και όπως πάντα...αισιόδοξος! Έχει πάντα μια αισιοδοξία και μια απέραντη γαλήνη που με κάνει και ξεχνάω τα πάντα...κάτι σαν ηρεμιστικό!

Οι μέρες κυλούν ήρεμα, όλα είναι καλά, ξεκουράζομαι και απολαμβάνω τη διαμονή μου...
Επικοινωνώ με όλους καθημερινά και ακόμα δεν μου έχει λείψει κανείς και τίποτα...όπως στις διακοπές ένα πράγμα!

Η ζωή δεν ξεκίνησε ακόμη!

Περνάνε κάποιοι μήνες και πιάνω δουλειά...όχι...όχι σε γραφείο...όχι όπως έμαθα...όπως βρήκα!!!
Άλλωστε ήταν συνεννοημένο και είχα προετοιμαστεί!

Ήταν Δεύτερη μέρα του Πάσχα 2012 όταν περνούσα την πόρτα του εστιατορίου της μελλοντικής πεθεράς μου! Ενός υπέροχου μεν δεσποτικού δε ανθρώπου! Λένε ότι η ξενιτιά σε αλλάζει, σε σκληραίνει και εκείνη είναι το πιο λαμπρό παράδειγμα! Ψυχή μικρού παιδιού μεν φέρσιμο κακομεταχειρισμένου παιδιού δε που προσπαθεί να αμυνθεί με τη μέθοδο της επίθεσης!
Η δουλειά εκεί δύσκολη, βαριά και απαιτητική! Δεν σας κρύβω ότι κάποιες στιγμές έβαζα κρυφά τα κλάματα. Αλλά δεν λύγισα, δεν έσπασα. Είπα θα αντέξω και άντεξα! Και τίποτε δεν ήταν το ίδιο...όπως ακριβώς το είχα διαισθανθεί!

Δύο χρόνια πέρασαν...έμαθα πολλά, κουράστηκα αρκετά, ΑΛΛΑΞΑ πολύ! Ανέπτυξα άμυνες που πριν δεν γνώριζα ότι υπάρχουν! Η μαμά μου λέει ότι έμαθα να αναγνωρίζω πια τί είναι σημαντικό και τί όχι και να φέρομαι ανάλογα. Ίσως να έχει δίκιο.

Και να που η ξενιτιά άλλαξε κι εμένα...σκλήρυνα, έγινα αδιάλλακτη και εγωίστρια σε κάποιους τομείς που πριν άφηνα να με ποδοπατήσουν. Όχι απαραίτητα κακό από τη μια αλλά και πριν που ήμουν στον κόσμο μου...κι αυτό καλό ήταν σε κάποιες περιπτώσεις...ξέρετε...αυτές που μου ποδοπατούσαν την προσωπικότητα και τις ευαισθησίες! Το συννεφάκι μου...αυτό που βρισκόμουν επί σειρά πολλών ετών. Μια γυάλα στην οποία ήμουν κλεισμένη και καλά προστατευμένη. Ώσπου έσπασε και αναγκάστηκα να βγω έξω!

Σε κάθε περίπτωση κέρδισα την ντομπροσύνη μου και πια μπορώ και λέω την άποψή μου στον καθένα χωρίς να σκεφτώ συνέπειες! Κερδίζω τη ζωή μου και απαιτώ να παίρνω και όχι μόνο να δίνω!
Ξέρω πια τί θέλω και πώς μπορώ να το έχω και πάνω από όλα; Ξέρω τί αξίζω! Το κέρδισα!
Κατέθεσα αρκετό από τον εαυτό μου για όλο αυτό...τίποτα δεν σου δίνεται δωρεάν!
Μπήκα σε μια δουλειά δύσκολη, με ξένους και καρύδια κάθε καρυδιάς, με τεράστιες δυσκολίες συνεννόησης και τεράστια προσπάθεια να μάθω τη γλώσσα...

Μετά από 10 ώρες σκληρής δουλειάς, τρίωρα ιδιαίτερα μαθήματα και διάβασμα στα διαλείμματα της δουλειάς...κρυφό σχολειό!
Σκέφτηκα πολλές φορές να τα παρατήσω η αλήθεια είναι αλλά έχω αρκετό εγωισμό για να μην με αφήσει να το κάνω (είναι ο ίδιος εγωισμός που δεν με άφησε να μείνω εκείνη την ημέρα στο αεροδρόμιο).
Σε κάθε περίπτωση έβλεπα σε κάθε μου βήμα και μέσα από κάθε δυσκολία φως και πάντα με αισιοδοξία αντιμετώπιζα τα προβλήματα. Θα περάσει έλεγα κι αυτό και αύριο δεν θα υπάρχει! Θα το υπερπηδήσω!

Ο «Άγγελός» μου πάντα εκεί. Δεν με άφησε στιγμή. Πάντα η ηρεμία του σκορπούσε στην ψυχή μου τη γαλήνη και με βοηθούσε να πάω παρακάτω! Ακόμα και τις στιγμές που λύγιζα και ο παρανοϊκός μου νούς του έκανε τη ζωή δύσκολη!!!!

Κάπου στο μεταξύ φτιάξαμε σπίτι...ένα πανέμορφο μικρό σπιτάκι από την αρχή φτιαγμένο γεμάτο αγάπη!!!
Ο καιρός κυλούσε και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να αλλάξω ακόμα και δουλειά. Δοκίμασα, έφαγα τα μούτρα μου αλλά τελικά τα κατάφερα και σήμερα εργάζομαι για έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες της Γερμανίας με πολύ καλές συνθήκες εργασίας, πληρωμής και όλα τα συναφή!

Επιτέλους τα κατάφερα! Κατάφερα ακόμα και μια προαγωγή σαν δεξί χέρι της διευθύντριας...βλέπουν ότι όταν μαθαίνω κάτι...βαριέμαι. Θέλω κάτι άλλο, κάτι παραπάνω! Δεν μου είναι αρκετό!

Τρία χρόνια μετά λοιπόν, όλη η συντετριμμένη και διαλυμένη μου ζωή ξαναμπήκε σιγά σιγά σε τάξη και τώρα μπορώ πια να βλέπω με σιγουριά ξανά το μέλλον και το παρακάτω! Στύλωσα πάλι τα πόδια μου και σήκωσα επιτέλους το κεφάλι μου ξανά ψηλά και χαίρομαι που μετά από τόσο μεγάλο αγώνα..τα κατάφερα...για ακόμη μια φορά!!!!!!!!