Κάθομαι μόνη. Και η μοναξιά είναι κακός σύμβουλος. Σκέφτομαι το παιδί όσες ώρες την ημέρα είμαι ξύπνια. Και όταν κοιμάμαι πολλές φορές βλέπω στον ύπνο μου ότι έχω παιδί. Έξι ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μας αναλωνόμαστε σε αυτό. Αυτό που έγινε τελικά σκοπός της ζωής μας. Πως να μη γίνει άλλωστε; Αφού όλα τα υπόλοιπα τα έχουμε σχεδόν λυμένα.

Τρία (3) χρόνια...πέρασαν από εκείνο το πρωί της Δευτέρας 30 Ιανουαρίου του 2012, που με μία κόκκινη βαλίτσα γεμάτη με τα αναγκαία ρούχα και μαζί ελπίδες και όνειρα βρισκόμουν στην είσοδο του Ελ. Βενιζέλος και κοίταγα την αυτόματη πόρτα να ανοιγοκλείνει μπροστά μου.