«Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»... λόγια σοφά κάποιου σπουδαίου προπονητή. Αυτό ήταν και το μότο μου στην αθλητική μου καριέρα. Όταν όμως πέσεις πολλάκις, δυσκολεύεσαι να σηκωθείς. Αποφάσισα, λοιπόν, να είμαι μία από αυτές τις αθλήτριες μαμάδες, που σταματάνε για λίγο τον πρωταθλητισμό, κάνουν γυμναστική με την κοιλιά στο στόμα και επανέρχονται ως σούπερ μαμάδες στα γήπεδα με το μωρό στο μάρσιπο.
Αυτός ο βάρβαρος τερματισμός της εγκυμοσύνης που πολλές γυναίκες έχουμε νιώσει στο πετσί μας. Ειδικά όταν η εγκυμοσύνη έρχεται ύστερα από μακροχρόνιες προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ψυχολογία της γυναίκας, νομίζω ότι πονάει περισσότερο.
Δεν είμαι (ακόμα) μαμά. Και αν γίνω, δεν θα είμαι «κανονική»(όπως κάποιοι λένε) μαμά. Θα είμαι, ξέρετε, από εκείνες, «τις άλλες». Αυτές που θα αποκτήσουν παιδιά με εξωσωματική. Τι; Το λέω φωναχτά;
Έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από τη δική σου απώλεια. Μια απώλεια που καθόρισε την ζωή μου και στη συνέχεια πολλών άλλων ανθρώπων. Η ιστορία μας ήταν περίεργη αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν επιστημονικά «διακοπή κύησης για ιατρικούς λόγους».