Welcome home baby girl!

Η δική σου ιστορία, άγγελέ μου, μπορεί να είναι λίγο μουντή και να της λείπουν τα χρώματα, είναι όμως τόσο γεμάτη από την αγάπη μου για σένα, που ελπίζω να φανεί αντάξια...

Παρασκευή 23 Μαρτίου. Ώρα 07:02 πμ.
Πετάγομαι από τον ύπνο μου με έναν πόνο τόσο οξύ, που όμοιό του δεν έχω γνωρίσει ποτέ. Η καρδιά μου σκίρτησε, "Μωρό μου έρχεσαι;" σκέφτηκα και δεν το πίστευα... ξυπνάω τον άντρα μου..

- Στράτο πονάω πολύ.... βουρκώνει.

- Γεννάμε αγάπη μου;...

- Δεν ξέρω, απαντάω, αλλά μέσα μου ξέρω καλά πως σήμερα θα γίνω μαμά... δυστυχώς δεν ήξερα πολλά "άλλα" ακόμα που θα ακολουθούσαν...

07: 10 σπάνε τα νερά μου..

- Στράτο! Σπάσανε τα νερά μου... φώναξα από το μπάνιο και τον ακούω να τρέχει από το σαλόνι... με αγκαλιάζει.

- Αγάπη μου. Αγάπη μου! και με γεμίζει φιλιά...

Στην επόμενη ώρα, έχω μιλήσει με τη μαία μου, η οποία με περιμένει στο νοσοκομείο. Μπαίνω στο φόρουμ να ενημερώσω τις φορουμοφιλενάδες μου. Κάνω μπάνιο και ξεκινάμε για το νοσοκομείο...

Είμαι τόσο ευτυχισμένη...

Φτάνοντας στο νοσοκομείο, πρέπει να ήταν γύρω στις 08:30, οι συσπάσεις μου ήταν αρκετά έντονες... Μέχρι τις 09:30 οι συσπάσεις μου ήταν πεντάλεπτες με αρκετά μεγάλη διάρκεια... Είχα αρχίσει και κουραζόμουν. Ίδρωνα.

Δώδεκα το μεσημέρι και αφού οι συσπάσεις έχουν πια γίνει μεταξύ 3 και 1 λεπτού, λυγίζω και ζητάω επισκληρίδιο... και εδώ, αγαπούλα μου, αρχίζει και ο πιο άσχημος εφιάλτης...

Μετά από 5 ώρες πόνων τοκετού και έχω διαστολή μόλις 2 εκατοστά... ο φόβος (για την επισκληρίδιο) και για το τι θα γίνει, έχει αρχίσει και με καταβάλει... έχω αρχίσει και τρέμω... ένα από τα άσχημα της επισκληριδίου... η μαία μου και ο μπαμπάς με ηρεμούν και μου λένε να μη φοβάμαι τίποτα...

Αχ κοριτσάκι μου, αν δεν ήταν ο πατέρας σου, δεν ξέρω αν θα είχα αντέξει τόσο...

Τρεις το μεσημέρι και ακόμα τίποτα... νοιώθω πολύ κουρασμένη... παίρνω κι άλλη δόση επισκληριδίου... έρχεται ο γιατρός... με εξετάζει... μάλλον έχει σωθεί όλο το αμνιακό υγρό, γιατί τραβώντας το χέρι του, το κρεβάτι γεμίζει αίματα και βλέννες...

Το χέρι του πατέρα σου, στο δικό μου, το φιλί του στο μάγουλό μου, το "σ'αγαπώ κοριτσάκι μου" ήταν αυτά που με κράτησαν όταν άκουσα το γιατρό να λέει: "Στέλλα δε θέλω να φοβηθείς αλλά... να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την καισαρική; Το μωρό σου, έχει αρχίσει και κουράζεται..."

Πάγωσε ο χρόνος και μαζί και η καρδιά μου..."Γιατί μωράκι μου; Tι σου συμβαίνει; Μη με εγκαταλείψεις τώρα, γιατί δε θα το αντέξω...

"Στέλλα το μωρό σου έχει αρχίσει και κάνει πολλές και σοβαρές βραδυκαρδίες... το έχουν κουράσει οι συσπάσεις και οι παλμοί του έχουν αρχίσει και πέφτουν επικίνδυνα μετά από κάθε σύσπαση... δεν έχεις και διαστολή....", συνεχίζει ο γιατρός.

Γυρνάει στο μπαμπά και του λέει:
- Σας αφήνω να το σκεφτείτε...

- ΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ;!;!

Με λυγμούς, με καρδιά γεμάτη φόβο για το χειρότερο, του λέω: "Πάμε για καισαρική ΤΩΡΑ! Δεν παίρνω ρίσκο. Κανένα ρίσκο για το παιδί μου"...

Βγαίνοντας ο γιατρός για να πάει να ειδοποιήσει να ετοιμάσουν το χειρουργείο, ο μπαμπάς έκλαψε... με πήρε αγκαλιά.. "θα μπω κι εγώ μαζί σου. Μη φοβάσαι τίποτα!"

Ήμουν όμως σε τόσο άσχημη κατάσταση, που όταν μου είπε ο γιατρός "πάω να φέρω το Στράτο, οκ?" του είπα "όχι"...

Ο φόβος μου για το τι μπορεί να πάθω από την επισκληρίδιο, ο ακόμα μεγαλύτερος φόβος πως ίσως κάτι να πάει στραβά, ο φόβος πως ίσως έχεις κάτι, με είχαν καταβάλει... Έκλαιγα με αναφιλητά... πίστευα, ένιωθα πως θα πεθάνω... δεν ξέρω γιατί... είχα τέτοιους σπασμούς σε όλο μου το σώμα που η αναισθησιολόγος αναγκάστηκε και μου έκανε ηρεμιστική ένεση...... και ηρέμησα... και ηρεμώντας έχασα τα πρώτα σου λεπτά..."Πω πω! Ίδια η μάνα της είναι" άκουσα να λένε... έχασα τη σημαντικότερη στιγμή σου... δεν άκουσα το πρώτο σου κλάμα... το μόνο που θυμάμαι (και συγχώρεσέ με που αυτό με ΥΠΕΡκαλύπτει) είναι πως όταν 2 λεπτά μετά τη γέννησή σου σε έβαλαν στην αγκαλιά μου... σου είπα "welcome home baby girl" και σε φίλησα στο στόμα... και εσύ σταμάτησες να κλαίς... και αν και "μεθυσμένη" από την ένεση θυμάμαι πως όλοι στο χειρουργείο πάγωσαν. Δεν ξέρω γιατί... όταν όμως ξανάρχισες να κλαίς, λίγο μετά, ένοιωσα πως ένα κύμα ανακούφισης απλώθηκε στο χώρο...

Με πήγαν να με δουν οι δικοί μου... Τόσος κόσμος!!! Ξαφνικά ήμουν περικυκλωμένη από φιλιά, από πρόσωπα κλαμένα, από αγκαλιές, από φωνές που έλεγαν "είναι κούκλα", "μπράβο μανούλα", "είσαι καλά;" από έρωτα, "αγάπη μου σε ευχαριστώ! μου έδωσες μια υπέροχη κόρη"...

Οι σπασμοί όμως δε σταματούσαν... θυμάμαι το πρόσωπο του μπαμπά σου και πόσο άλλαξε ξαφνικά, όταν κατάλαβε πως ακόμα δεν ήμουν 100% καλά...

Με πήγαν στο θάλαμο ανάνηψης όπου και μου ξαναέκαναν μια γερή δόση ηρεμιστικής ένεσης... θυμάμαι πως το σώμα μου πονούσε τόσο πολύ από τους σπασμούς, που νόμιζα πως δε θα σταματήσει ποτέ... τώρα αν ήταν η ψυχολογία μου ή η νάρκωση, δεν το ξέρω... και δε θέλω άλλο να το σκέφτομαι...

Από κει και πέρα δε θυμάμαι τίποτα... ούτε πότε ανέβηκα στο δωμάτιο, ούτε τίποτα... ο μπαμπάς λέει πως μια ώρα αφού ανέβηκα στο δωμάτιο, ήρθες και αμέσως σε θήλασα...

πόσα έχασα από τις πρώτες στιγμές της ζωής σου...

Τώρα όμως είσαι εδώ και θα δώσω και τη ζωή μου για να μην ξαναχάσω ούτε δευτερόλεπτο. Σε κοιτώ να γεμίζεις την ίδια καλαθούνα που κάποτε γέμιζα εγώ και αναρωτιέμαι πως υπήρχα πριν, χωρίς εσένα στη ζωή μου!

Σε αγαπώ με όλο μου το είναι. Με όλη τη δύναμη της ανθρώπινης μου υπόστασης. Και σου είμαι ευγνώμων baby girl. Όπως ευγνώμων είμαι και στον μπαμπά... Γιατί οι δυο σας δώσατε πνοή στο μεγαλύτερό μου όνειρο... Με κάνατε μανούλα!

Και όσα κι αν έχασα, ελπίζω ο χρόνος να με αφήσει να αναπληρώσω, αξιώνοντας με να γίνω η καλύτερη μανούλα για σένα...

Σας λατρεύω και τους δυο..