Το ονειρεύτηκα, το πάλεψα και ήρθε: Είμαι έγκυος!
Ξημέρωσε και πάλι άλλη μια μέρα από αυτές που έμαθα να φοβάμαι...
Περάσανε οι 14 μέρες της συνηθισμένης αναμονής, αυτήν την φορά είπα θα το πάρω αλλιώς, και το πήρα!
Δεν σκεφτόμουνα, δεν φοβόμουνα, έκανα την προσευχή μου και ό,τι άλλο περνούσε απο το χέρι μου για να νιώθω καλά, για να μην φοβάμαι!
Αυτή τη μέρα όμως πάντα την έτρεμα!
Ήταν η 8η εξωσωματική... πολύ περισσότερες προσπάθειες, μερικές παραπάνω αποτυχημένες διεγέρσεις, πέντε χρόνια απο την ζωή μου, που όμως ήτανε όλη μου η ζωή, που αν σταματούσα πραγματικά δεν θα ήξερα τι να κάνω με μένα!
Πήρα βαθιά ανάσα, σκέφτηκα ένα πρόχειρο πρόγραμμα για το τι θα κάνω την επόμενη μέρα, αναμφίβολα πρέπει να ψάξω επιτέλους για δουλειά, ίσως να γραφτώ και γυμναστήριο, πολύ με παραμέλησα!
Και ξεκίνησα όπως κάθε άλλη φορά! Έδωσα το αίμα μου, συνεννοήθηκα να με πάρει τηλέφωνο μόνο για καλό, κατευθύνθηκα προς το περίπτερο για ένα πακέτο απο τα κομμένα, γύρισα σπίτι κι έφτιαξα καφέ, κομμένος κι αυτός... έκλαψα λίγο και μετά με παρηγόρησα..
Έει, τι είπαμε; Τέρμα τα κλάματα, ό,τι μας φυλάει θα το δεχτούμε!
Κάπνισα 4 απανωτά με τον καφέ μου... ζαλίστηκα, ανακατεύτηκα... έπρεπε να κοιμηθώ, να περάσει η ώρα, οι ώρες, οι μέρες, να το ξεπεράσω και να πάμε παρακάτω!
Πήρα αγκαλιά τον σκύλο μου και του είπα ότι δεν μας πειράζει, του εξήγησα γιατί δεν πρέπει να μας πληγώνει πια... με κοιτούσε στα μάτια, σιγά μην με καταλάβαινε.. αποκοιμήθηκα με δάκρυα.. με ξύπνησε το τηλέφωνο.
Τηλέφωνο; Γιατί; Με κοροϊδεύει; Αφού της είπα μόνο για καλό.. δεν θέλω να το σηκώσω, φοβάμαι!
"Βγήκε θετικό" μου λέει, και νομίζω ότι προσπαθεί να μην τσιρίξει... Φοβάμαι να ανασάνω, δεν μπορώ να ανασάνω, δεν πρέπει να κάνω καμιά βλακεία, δεν ξέρω καν τι πρέπει μετά από αυτό...
Πάντα ονειρευόμουν αυτή τη μέρα, είχα συνηθίσει να μην έρχεται.. δεν την φαντάστηκα έτσι! Ήμουνα σίγουρη όμως ότι κάποια μέρα και για μένα, και για όλους ...θα έρθει!!
Ανώνυμη (Αναγνώστρια του IVFforums.gr)
(Είναι απίστευτη η Δύναμη, η Ελπίδα και το Κουράγιο που απλόχερα δίνουν όλες αυτές οι ιστορίες στα υπογόνιμα ζευγάρια που προσπαθούν ακόμα. Αυτές οι ιστορίες σε αγγίζουν ψυχικά και παράλληλα είναι «αυτό» το «κάτι» που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις το «τέρας» της υπογονιμότητας κατάματα. Περιμένουμε λοιπόν και τις δικές σας ιστορίες για το πώς γίνατε μανούλες αλλά και μπαμπάδες! Περιμένουμε και τις δικές σας ιστορίες καθώς προσπαθείτε ακόμα με πείσμα και δύναμη να γίνετε γονείς. Όλες αυτές οι ιστορίες, βγαλμένες μέσα από την ψυχή και την καρδιά, σε μια πραγματική Ζωή, εμπνέουν και ενθαρρύνουν τα ζευγάρια που βαδίζουν στο μονοπάτι της υπογονιμότητας. Στείλτε μας τα δικά σας αποστάγματα ψυχής στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με το όνομα ή το ψευδώνυμο που θέλετε να δημοσιευθεί.)
[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]