Μετά τη Βροχή, βγαίνει πάντα ο Ήλιος!

Ξεκινώντας τις προσπάθειες, προσπαθούσα να βρω την ωορρηξία μου με τεστάκια αλλά τις περισσότερες φορές δεν μπορούσα να την εντοπίσω. Οι επαφές άρχισαν να γίνονται πολύ συχνές για να «πιάσουμε» όλες τις μέρες αλλά όλο αυτό το προγραμματισμένο είχε αρχίσει να μας φθείρει. Μετά το 2ο μισό του κύκλου, όπως το θεωρούσα εγώ, δεν έκανα βαριές δουλειές μην τυχόν είχα μείνει έγκυος. Δεν έπινα και γενικά περιόριζα πολύ τις δραστηριότητες μου.

Μετά από 1 χρόνο προσπαθειών αποφασίσαμε να κάνει έναν έλεγχο και ο σύζυγος. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά (τζάμπα τόσα προφυλακτικά τόσα χρόνια..) ... μόνη λύση η εξωσωματική. Το σοκ μεγάλο και για τους δυο μας, εγώ περνούσα νύχτες αϋπνίας, ο σύζυγος δεν το συζητούσε καν το θέμα.

Μερικούς μήνες αφού το μάθαμε, το πήρα απόφαση να ξεκινήσω εξωσωματική. Είπα δεν ασχολούμαι άλλο με ωορρηξίες και προφυλάξεις από κούραση, πήγαμε ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό, έπλυνα μερικές κουβέρτες, έβαψα έναν τοίχο στο σπίτι μου και περίμενα να αδιαθετήσω. Περίμενα, περίμενα, έκανα ένα τεστ ούρων που έδειξε αρνητικό και πήρα και προγεστερόνη για να αδιαθετήσω γιατί μερικούς μήνες πριν λόγω άγχους μου είχε κοπεί η περίοδος και είπαν μάλλον κάτι τέτοιο θα είναι και τώρα.. αμ δε... 10 μέρες αργότερα το τεστ ούρων έδειξε θετικό και η χοριακή αργότερα είχε φτάσει τις 2000 μονάδες! Τρελή χαρά! Το είπαμε παντού, δεν το περιμέναμε και ήρθε! Ο πρώτος υπέρηχος ήταν υπέροχος αλλά ο δεύτερος, που είχα πάει μόνη μου, έδειξε πάλι ένα σάκο, άδειο, ενώ θα έπρεπε να έχει αρχίσει να σχηματίζεται έμβρυο. Την επόμενη μέρα απόξεση και μεις κουρέλι.
Θεωρήσαμε ότι αφού μας έτυχε μια φορά θα μας ξανατύχει και η εξωσωματική αναβλήθηκε για μερικούς μήνες για να προσπαθήσουμε μόνοι μας. Ένα χρόνο αργότερα, χωρίς αποτέλεσμα ξεκινήσαμε την πρώτη προσπάθεια εξωσωματικής. Βάλαμε 3 έμβρυα 8 διαιρέσεων και φυλάξαμε άλλα 3 στην κατάψυξη και με αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλά, σχεδόν «ακινητοποιήθηκα» 15 μέρες στο σπίτι. Την 15η μέρα έκανα χοριακή και επέστρεψα στη δουλειά. Το τηλεφώνημα στο μικροβιολογικό και η τιμή χοριακής 4,3 απλά μας άφησε σύξυλους.

Ανυπομονησία για την επόμενη εμβρυομεταφορά (είχαμε «κάβα» 3) και αποφάσισα να γίνει Χριστούγεννα για να μπορώ να λείψω πιο άνετα 15 μέρες από τη δουλειά. Χοριακή Κυριακή πρωί, 3 μέρες νωρίτερα, 30 Δεκέμβρη και τιμή 384! Ο γιατρός μου έκανε λόγο για δίδυμα και δεν θυμάμαι να ένιωσα πιο ευτυχισμένη στη ζωή μου από εκείνη τη στιγμή που είδα αυτό το νούμερο!

Η εγκυμοσύνη προχωρούσε καλά μέχρι που φτάσαμε στη 12η εβδομάδα και πήγαμε για αυχενική διαφάνεια.. ο υπερηχογραφιστής ενώ με εξέταζε άρχισε να με ρωτάει αν είχα αποβολές και γιατί και μετά μου είπε πως δεν αναπτύσσεται ο εγκέφαλος του εμβρύου. Ο σύζυγος τα 'χασε εγώ κοκάλωσα και έτσι ανέκφραστη έμεινα μέχρι την άλλη μέρα που κάναμε απόξεση. Στο μαιευτήριο, κατεβαίνοντας με το ασανσέρ για να μπω χειρουργείο, απλά δεν σταμάτησα να κλαίω.

Επόμενη εξωσωματική 3 μήνες μετά. Τώρα καταλαβαίνω ότι ήταν πολύ σύντομα, τότε απλά ανυπομονούσα και έλεγα πως αφού έμεινα πριν έγκυος θα μείνω και τώρα. Αποτέλεσμα μηδέν!
Επτά (7) έμβρυα στην κατάψυξη για την επόμενη προσπάθεια. Αυτή τη φορά όμως είπα θα χαλαρώσω και θα αποτοξινώσω όσο γίνεται τον οργανισμό μου για να υποδεχτεί τα εμβρυάκια. Άρχισα γυμναστήριο εγώ που πριν το έβλεπα και έστριβα, έκανα υστεροσκόπηση μετά από δική μου παραίνεση στον γιατρό για να δούμε αν μετά από 2 αποξέσεις πήγαν όλα καλά, ξεκίνησα σωστή διατροφή και ένα μήνα πριν την εξωσωματική πείστηκε και ο σύζυγος και έκανε εγχείριση κιρσοκήλης γιατί οι επαναληπτικές εξετάσεις που έκανε χειροτέρευαν.

Πρότεινα στο γιατρό μου να ξεπαγώσουμε και τα 7 και να πάνε σε βλαστοκύστες για να δούμε ποια είναι τα καλύτερα. Είπε οκ και μεταφέρθηκαν 3 άριστες, σύμφωνα με τον εμβρυολόγο βλαστοκύστες. Στις 9 μέρες χοριακή πολύ μικρή αλλά θετική! Που ανέβαινε κανονικά.

Δε θα σας κουράσω με τα τις εγκυμοσύνης, που μόνο ήρεμη δεν ήταν, με διάφορα προβληματάκια και μένα να μην θέλω να πω στον εαυτό μου ότι είμαι έγκυος για να μην απογοητευτώ αν κάτι πάει πάλι στραβά.
Μηχανισμός άμυνας που δυστυχώς με έκανε να μην χαρώ τους μήνες της εγκυμοσύνης.

Τώρα όμως που τα γράφω αυτά, οικειοποιούμενη μια πρόταση που έγραψε κάποια κοπέλα στο Forum, το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας κοιμάται δίπλα μου στην κούνια και μόνο τώρα, καταγράφοντας όλη αυτή την πορεία για να φτάσουμε ως εδώ, αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι έφτασα στον προορισμό μου μετά από τόσες φουρτούνες.

 Η "D" είναι μέλος του Forum του IVFforums.gr

(Είναι απίστευτη η Δύναμη, η Ελπίδα και το Κουράγιο που απλόχερα δίνουν όλες αυτές οι ιστορίες στα υπογόνιμα ζευγάρια που προσπαθούν ακόμα.  Αυτές οι ιστορίες σε αγγίζουν ψυχικά και παράλληλα είναι «αυτό» το «κάτι» που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις το «τέρας» της υπογονιμότητας κατάματα. Περιμένουμε λοιπόν και τις δικές σας ιστορίες για το πώς γίνατε μανούλες αλλά και μπαμπάδες! Περιμένουμε και τις δικές σας ιστορίες καθώς προσπαθείτε ακόμα με πείσμα και δύναμη να γίνετε γονείς. Όλες αυτές οι ιστορίες, βγαλμένες μέσα από την ψυχή και την καρδιά, σε μια πραγματική Ζωή, εμπνέουν και ενθαρρύνουν τα ζευγάρια που βαδίζουν στο μονοπάτι της υπογονιμότητας. Στείλτε μας τα δικά σας αποστάγματα ψυχής στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με το όνομα ή το ψευδώνυμο που θέλετε να δημοσιευθεί.)

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]