Κάπως έτσι έγινα και εγώ ΜΑΜΑ…

Τη χαρά μας, την επομένη μέρα την κυρίευσε το άγχος. Πήγα στη δουλειά, ένιωσα έναν πόνο δυνατό και λίγο αίμα..αμέσως τηλεφώνησα στο γιατρό και μου έδωσε την κατάλληλη αγωγή και ξάπλα.

Κάναμε χοριακή, κάπου 1500 μου λένε.. «συγχαρητήρια είστε έγκυος!!» Άρχισα να ανεβαίνω στο ροζ συννεφάκι, το αίμα σταμάτησε και όλα κυλούσαν ομαλά, σχεδόν, γιατί τα πονάκια τα είχα. Μου έλεγαν ότι ήταν φυσιολογικό. Είχα και δυσφορία, όμως μου έλεγαν, φυσιολογικό κι αυτό. Έκανα και δεύτερη χοριακή, 5500 περίπου και πάλι μου έλεγαν όλα καλά, μέχρι που κόντευε η μέρα να πάμε για τον πρώτο υπέρηχο!!! Μια μέρα πριν, Κυριακή, ξύπνησα με αφόρητους πόνους, να μην μπορώ να σηκωθώ ούτε να αναπνεύσω. Ο φόβος μας κυρίευσε, παίρνω τηλέφωνο τον γιατρό και μου συστήνει να μείνω ξαπλωμένη και αν δεν σταματήσουν οι πόνοι να πάω στο μαιευτήριο.

Μόλις ετοιμαζόμαστε να φύγουμε οι πόνοι σταμάτησαν εντελώς!! Αίμα, να πω ότι δεν είχα καθόλου..έτσι, είπαμε να πάμε αύριο που ήταν κιόλας κανονισμένο να πάμε.

Μέχρι την άλλη μέρα το πρωί, ούτε πόνοι ούτε τίποτα. Παρόλο που ήμασταν πολύ χαρούμενοι, θα πηγαίναμε να δούμε το σποράκι μας, κάτι μέσα μου δεν με άφηνε να χαρώ πραγματικά. Δεν είπα τίποτα και συνεχίσαμε. Έφυγα από το σπίτι χωρίς να πάρω τίποτα μαζί μου.

21-4-2008. Φτάνουμε στο μαιευτήριο, πάμε για τον υπέρηχο, ετοιμάζομαι να ξεκινήσει η εξέταση. Εξωμήτριος κύηση!!!! Ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι μου, δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει. Ήξερα όμως ότι δεν ήταν καλό. Άκουσα και την καρδούλα του, ένας ήχος που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.

Σε 15 λεπτά με είχαν ετοιμάσει για το χειρουργείο, δεν με αφήναν να σταθώ όρθια, ούτε βήμα να κάνω, να τα έχω χάσει, να κλαίω ασταμάτητα... ανέβηκα στο φορείο και όταν ξύπνησα, τα δάκρυα, είχαν επιστρέψει και όλα είχαν τελειώσει!! Ο γιατρός μου, με καθησύχασε, πώς όλα είναι καλά, και θα ξαναμπορέσω να μείνω έγκυος. Εξήγηση, γιατί συνέβη δεν υπάρχει.

Πέρασα πόνους φρικτούς, τα παυσίπονα δεν μου έκαναν τίποτα απολύτως. Για πολλές μέρες ήμουν κλεισμένη στο σπίτι, με τα παντζούρια κλειστά, δεν ήθελα ούτε να δω, ούτε να ακούσω κανέναν Περίμενα να φύγει ο άντρας μου για τη δουλειά για να μπορέσω να κλάψω με την ησυχία μου. Πέρασε ο καιρός και ο χαμός ενός πολύ αγαπημένου μας προσώπου με έκανε να σταθώ στα πόδια μου, να σηκώσω το κεφάλι και να προσπαθήσω ξανά. Και το έκανα για τους επομένους 6 μήνες, αποτέλεσμα, μηδέν. Έτσι, ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε στο γιατρό, να κάνουμε υπέρηχους και προγραμματισμένη επαφή.

Όλα, τα ορμονικά, ο κύκλος μου, τα πάντα δούλευαν ρολόι, αλλά πάλι τίποτα. Ξεκίνησα να παίρνω φάρμακα ώστε να κάνω περισσότερα ωοθυλάκια και να βοηθήσουμε έτσι τη μια σάλπιγγα που χε απομείνει και πάλι τίποτα. Η απογοήτευσή μου μεγάλη, κάναμε και ενέσεις διέγερσης και πάλι προγραμματισμένες επαφές και πάλι έγκυος δεν ήμουν. Όλες οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό!!

Εγώ πλέον έβλεπα μονόδρομο την εξωσωματική, έτσι ξεκινήσαμε, πήγα σε ένα γιατρό ειδικό, μαζί με το γιατρό μου, μιλήσαμε, με εξέτασε, τα βρήκε όλα τέλεια και ξεκινήσαμε τον αγώνα της απόκτησης ενός δικού μας παιδιού.

Στην Πρώτη προσπάθεια, κάναμε το μεγάλο πρωτόκολλο. Τελειώνοντας τις ενέσεις καταστολής, κάναμε υπέρηχο για να ξεκινήσουμε τις ενέσεις διέγερσης.Κυστικά ωοθυλάκια!!! Μου λέει ο γιατρός να σταματήσουμε γιατί δεν θα πετύχει είναι κρίμα..

Για άλλη μια φορά διαλυθήκαμε, οι ελπίδες μας χάθηκαν, μαζέψαμε τα κομμάτια μας, πήγαμε διακοπές, γυρίσαμε και ξαναξεκινήσαμε, αυτή τη φορά σε μια ολοκληρωμένη προσπάθεια. Ξεκινήσαμε πολύ καλά, με ικανοποιητική αύξηση ωοθυλακίων. Ενδομήτριο τέλειο, όλα καλά, όμως η οιστραδιόλη μας έκανε τρελές διακυμάνσεις. Από 3000 πήγε 10000 και από 10000 σε 1200.Όλα αυτά δυο μέρες πριν την εμβρυομεταφορά. Παρόλα αυτά, προχωρήσαμε στη εμβρυομεταφορά με 3 άριστα έμβρυα 8 κυττάρων και η αγωνία άρχισε.

Δώδεκα (12) μέρες αναμονή και σε όλες αυτές τις μέρες, είχα όλα τα συμπτώματα εγκυμοσύνης, όλα όμως και ήρθε η μέρα του αποτελέσματος!!!! Ένα ολοστρόγγυλο ΜΗΔΕΝ!!!!

Η απογοήτευση ξανά πρωταγωνιστής..

Ξανά η θλίψη, οι άσχημες σκέψεις..

Και πάλι δάκρυα...

Μαζέψαμε και πάλι τα κομμάτια μας, ξεκινώντας από τις εξετάσεις, Θρομβοφιλία, pcr και άλλες πολλές..
Και τα αποτελέσματα όλα φυσιολογικά, οι γιατροί, μας έλεγαν τυχαίνει, παρά το γεγονός ότι όλα ήταν θετικά..

Οκτώβρης του 2009 όλα, αυτά!

Πέρασαν και τα Χριστούγεννα και ήρθε ο καιρός να ξαναρχίσουμε. Είχαμε φτάσει στον Φλεβάρη και ήδη είχα ξεκινήσει το μακρύ πρωτόκολλο για fet.

Όλα και πάλι πήγαιναν άψογα, κατά τους γιατρούς, εγώ πλέον ψαχνόμουν συνέχεια σε διάφορα φόρουμ, άρθρα κλπ..Έτσι μου ήρθε η ιδέα, ενώ είχα ήδη ξεκινήσει την προσπάθεια, να κάνω την εξέταση ανοσοφαινότυπο λεμφοκυττάρων τα λεγόμενα Νatural killers. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ήταν αυξημένα 21%!!!! Όλα αυτά 3 μέρες πριν την εμβρυομεταφορά.

Πήγα, σε 3 γιατρούς. Ο ένας μου είπε να προχωρήσουμε στην εμβρυομεταφορά κάνοντας μια ένεση κορτιζόνης. Ο άλλος να προχωρήσουμε, έτσι κι αλλιώς κατεψυγμένα ήταν και είχαμε μικρά κατά τη γνώμη του ποσοστά επιτυχίας και στην επομένη προσπάθεια να κάναμε, ενέσεις, ανοσοσφαιρίνης. Μιλώντας με τον γιατρό μου, μας είπε να σταματήσουμε την εμβρυομεταφορά για να μη ρισκάρουμε, τα έμβρυα που ήταν άριστα!!
Ξαναπήγα στον πρώτο γιατρό που μας είχε πει για την ένεση κορτιζόνης. Συμφώνησε και αυτός με τον γιατρό μου και μου συνέστησε μια βιταμίνη, ρεσβερατρόλη λεγόταν, μέχρι την επόμενη προσπάθεια.

Αυτή η διακοπή, ήταν για μένα χειρότερη από τη μηδενική χοριακή. Παράλληλα γνωστές και φίλες να μένουν έγκυος απλά, εύκολα φυσιολογικά. Εγώ να χαίρομαι φυσικά, αλλά και να πικραίνομαι. Αυτό, τον αν θα τα καταφέρω ποτέ εγώ, άρχισε να με κυριεύει. Ψυχολογικά να είμαι τελείως απογοητευμένη και απαισιόδοξη.

Αποφασίσαμε να μην κάνουμε προσπάθεια μέσα στο καλοκαίρι. Εγώ, ήδη ακολουθούσα διατροφή και έχανα όσα κιλά είχα πάρει από τις προηγούμενες προσπάθειες που ήταν για μένα, ένα ακόμη συν στην απογοήτευση μου. Εκεί τα κατάφερα αργά αλλά σταθερά.

Πήγαμε τις διακοπές μας, γυρίσαμε και είπαμε ξεκινάμε ξανά!! Έκανα και πάλι την εξέταση των ΝΚ και ξανά της θρομβοφιλίας αφού επέμενε ο γιατρός που πήγα(να είναι καλά ο άνθρωπος) Το αποτέλεσμα ήταν τα ΝΚ να χουν πέσει στο 11%!!!!!!! και τελικά να χω και θρομβοφιλία!!! Επιτέλους μια ακτίνα φωτός άρχισε να φαίνεται και για μας. Πήγα στο γιατρό της εξωσωματικής, μου είπε, πριν ξεκινήσουμε να επαναλάβω τα ΝΚ για να είμαστε σίγουροι!! Και έτσι ξαναέκανα την εξέταση με αποτέλεσμα, 10.5%%!!!

Πλέον αισιόδοξη, ξεκίνησα. Η πορεία όλη σαν τις προηγούμενες, άψογη. Και έφτασε η μεγάλη μέρα της εμβρυομεταφοράς, 8-11-10!!!! Μια φίλη «συναγωνίστρια» και πλέον έγκυος, μου στείλε ένα μήνυμα. «Εύχομαι οι Αρχάγγελοι να σου χαρίσουν δυο πανέμορφα αγγελούδια!!!!» Κρατώντας την ευχή στη σκέψη μου, ολοκληρώθηκε η εμβρυομεταφορά με 3 άριστα επίσης κατεψυγμένα έμβρυα!!!

Και άρχισε και πάλι η αναμονή, με αγωνία άλλα χωρίς άσχημες σκέψεις. Χωρίς συμπτώματα, χωρίς τίποτα, σαν να μην είχα κάνει τίποτα. Και οι μέρες πέρασαν, ήρθε η μεγάλη στιγμή της χοριακής. Αυτή τη φορά πήγα στο μαιευτήριο, ΔΕΝ άντεχα την αναμονή του μικροβιολογικού. Σε δυο ωρίτσες θα ξέραμε, φύγαμε και περιμέναμε, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο...η αγωνία μου τρελή!! Απαντώ διστακτικά..ακούω από την άλλη άκρη της γραμμής.. «Κατερίνα είναι θετικό, είσαι έγκυος, 86 μονάδες!!!!!»
Το χαμόγελο επιτέλους ήρθε στο πρόσωπο μας και δάκρυα χαράς πλέον κυλούσαν για ώρες!!!

Σε τρεις μέρες θα επαναλάμβανα την εξέταση..ξανά αγωνία όμως με ελπίδες πολλές..η χοριακή πήγε 257!!!! Όλα έδειχναν να κυλούν αρμονικά και εμείς πλέον να χαιρόμαστε..!! Ξανά επανάληψη σε 3 μέρες..η χοριακή 1058!!!Σε δέκα μέρες έλα για υπέρηχο μου λέει ο γιατρός!! Αχ!!!! πως περνάνε οι δέκα μέρες;; Ξανά αγωνία για να είναι ενδομήτρια η κύηση..είχα όμως μια ηρεμία..μια γλύκα.. Και ήρθε η στιγμή που θα έβλεπα κι εγώ το δικό μου σποράκι, 4-12-10!!!!
Και ναι ήταν ενδομήτρια κύηση, είχαμε καρδιακή λειτουργία, ήμουν 6 εβδομάδων και 2 ημερών και ήταν 3 χιλιοστά!!!!!!!!!

Πλέον ευτυχισμένη και χαρούμενη ξεκίνησα αυτό το υπέροχο ταξίδι της εγκυμοσύνης, με συνοδοιπόρο πάντα τον άνθρωπο της ζωής μου, που ήταν σε όλα δίπλα μου!!!

Στις 20-12-10 άκουσα την πιο όμορφη μελωδία, τους χτύπους της καρδιάς του δικού μας μωρού!!!

Περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες και κάθε φορά η ίδια αγωνία πριν από κάθε επίσκεψη στο γιατρό..όλα όμως συνέχισαν να πηγαίνουν τέλεια!! Πέρασαν οι μήνες και έφτασε η μεγάλη μέρα... η μέρα που θα γινόμουν μαμά, που θα κράταγα το θαυματάκι μου στην αγκαλιά μου.

Στις 9 έφτασα στο μαιευτήριο, χωρίς άγχος, πάρα μόνο με χαρά και ανυπομονησία. Ξεκίνησαν οι προετοιμασίες του τοκετού, στις 10 χορηγήθηκε η επισκληρίδιος, στις 10:20 όλα έτοιμα και η μεγάλη στιγμή πλησίασε. Δεν καταλάβαινα τίποτα και ρωτώ τη μαία. «Με έχει ανοίξει;» «Σε λίγο θα δεις τον γιο σου» μου απαντά. Μετά από λίγα λεπτά, 10:55, μου κατεβάζει το σεντόνι ο γιατρός και μου λέει,
«Κατερίνα, ο γιος σου!!!!!!!!!!!!!!!»
Και τον είδα, ένα στρουμπουλό, πανέμορφο πλασματάκι ήταν στην αγκαλιά μου!!!!!!

Και ήταν δικό μου, δεν το πίστευα ότι τα είχα καταφέρει, ήμουν πλέον ΜΑΜΑ!!!! Από τη στιγμή αυτή και μέχρι σήμερα, η ζωή μας έχει γίνει πιο όμορφη, πιο γλυκιά έχει αλλάξει και δεν θυμάμαι πως ήταν πριν.

Κάθε μέρα λέω Ευχαριστώ στο Θεό που με αξίωσε να ζήσω αυτό το θαύμα της μητρότητας!! Πλέον έχω ένα μικρό μαγουλήθρα να μου χαμογελά, να με φωνάζει Μαμά και να με γεμίζει φιλιά!!!!!!

Σε όλο αυτόν τον αγώνα, σε όλο αυτό το ταξίδι ήταν σε όλα δίπλα μου η Ειρήνη, η Μαρία, η Βίκυ, η Ξένια, η Βασιλική, η Βάσω ,η Αναστασία και τις ευχαριστώ για αυτό μέσα από την καρδιά μου.

φωτογραφία