Ναι, είναι αυτή η μέρα που περιμένουμε όλες εμείς που έχουμε δώσει μάχες άνισες με τον χρόνο, με τα φάρμακα, τις ενέσεις και τις αμέτρητες ιατρικές επισκέψεις. Όλες εμείς που μετράμε και περιμένουμε καρτερικά τις ημέρες να περάσουν , μετά την εμβρυομεταφορά, προκειμένου να πάμε για την πολυπόθητη εξέταση της β-χοριακής.

Τρία χρόνια έγγαμου βίου... Τρία χρόνια άκαρπης προσπάθειας για παιδί. Στην αρχή δεν το πήραμε και τόσο σοβαρά, πιστεύαμε ότι απλά δεν μας ευνοούν οι συνθήκες ή ίσως κάτι δεν υπολογίζουμε σωστά.

Ο θεσμός της οικογένειας έχει περάσει στο DNA μας. Ακόμα και τα παιχνίδια σε προετοιμάζουν για την ζωή σου σαν γονιός.
Όλες είχαμε από ένα "μωρό" και η μητέρα μας να μας συμβουλεύει πως να το προσέξουμε. Όταν βρισκόμασταν με μικρότερα παιδιά και εμείς τα προσέχαμε η μητέρα μας έλεγε με καμάρι : Μωρομάνα είναι η κόρη μου κοίτα πως τα προσέχει!!!

Γεια σας, αποφάσισα να σας γράψω το δικό μου «πέρασμα» όπως συνηθίζω να λέω από την υπογονιμότητα. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντί σας, μάλλον για γράμμα διαμαρτυρίας και αγανάκτησης πρόκειται και εξηγώ.