Λοιπόν νομίζω γερνάω κι όπως γερνάω καταλαβαίνω αυτό που λέει ο λαός, "Κοντά στο νου και η γνώση" ή το άλλο, " Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του "...

Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω κάτι για την γιορτή της Μητέρας...Μάταια! Είναι τόσα πολλά αυτά που νοιώθω σαν μαμά και σαν παιδί κάποιας άλλης μαμάς που δεν μπορώ να τα αποτυπώσω με λέξεις. Μπλέκονται στο μυαλό μου τα συναισθήματα και γίνονται μόνο δάκρυα συγκίνησης, όχι λέξεις.

Ήταν αργά, η κούραση άρχισε σιγά-σιγά να εμφανίζεται και η υπομονή να χάνεται.. .. «κοιμήσου γλυκιά μου», ψιθύριζα στην κόρη μου, «κοιμήσου είναι αργά».
Όλα τα νανουρίσματα του κόσμου και να τραγουδούσα, τα δυο τις μάτια με κοιτούσανε γουρλωμένα, σαν να μου έλεγαν «θέλω να παίξουμε»

Πριν 5,5 χρόνια έγινα για πρώτη φορά μανούλα. Μια μανούλα με διάφορα άγχη και αγωνίες, όμως τίποτε το ανεξέλεγκτο.. Τίποτα το παράλογο. Δεν πανικοβαλλόμουν γενικά, ούτε στις αρρώστιες.