Σηκωθήκαμε πρωί-πρωί, το Σάββατο, 15 Ιουνίου, να ετοιμαστούμε για το μαιευτήριο. Εγώ είμαι ψύχραιμη. Δεν μπορώ να πιω καφέ, δεν μπορώ να καπνίσω...χμ...σκέφτομαι πως απλώς είναι όπως μια τυπική ωοληψία. Και με αυτό το σκεπτικό ετοιμάζομαι. Φτάνουμε στην κλινική με καλή διάθεση, μπαίνω για τον γνωστό καλλωπισμό κτλ και με πηγαίνουν σε ένα δωμάτιο μέχρι να ετοιμαστεί το χειρουργείο.
Άλλος ένα μύθος που θέλει τα παιδιά να φέρνουν την ευτυχία στα ζευγάρια φαίνεται πως καταρρίπτεται.Μια ανοικτή πανεπιστημιακή μελέτη διαπίστωσε ότι, όταν οι άνθρωποι καλούνται να βαθμολογήσουν την ποιότητα της σχέσης τους, εκείνοι που δεν έχουν αποκτήσει παιδιά, αναδεικνύονται συνολικά και οι πιο ευτυχισμένοι και έχουν τους πιο ευτυχισμένους γάμους!
Από την πρώτη στιγμή που έμεινα έγκυος με κατέλαβε η αγωνία του τοκετού. Ήταν η πρώτη μου γέννα, οπότε το άγνωστο επισκίαζε κάπως την χαρά και την προσμονή της επερχόμενης μητρότητας. Ήξερα ότι ήμουν παράλογη, αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω. Κι έτσι άρχισα να ερευνώ στο διαδίκτυο τα πάντα γύρω από τους τοκετούς. Έβλεπα βίντεο, διάβαζα εμπειρίες...
Είμαι ο Νίκος, ένας μπαμπάς με μία κόρη 6 ετών που την λατρεύω κυριολεκτικά. Είναι όλη μου η ζωή και αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά θα ήθελα να αποκτήσω και ένα δεύτερο παιδάκι. Διαβάζοντας τις ιστορίες της εξωσωματικής στο blog σας (δεν χρειάζεται να πω ότι είμαι φανατικός αναγνώστης σας) αποφάσισα, αν και είναι πολύ προχωρημένη ώρα τώρα που σας γράφω, να σας «πω» και την δική μου εμπειρία ως υπογόνιμος πατέρας.