Τοκετός σαν στο σπίτι

Η ηρεμία και η ησυχία που περιέβαλε μαμά και νεογέννητο στους τοκετούς στο νερό που έβλεπα, σε σύγκριση με άλλους τοκετούς, με έπεισαν ότι εάν όλα πήγαιναν κατ' ευχή με την εγκυμοσύνη μου, το νερό θα ήταν η επιλογή μου.

Επίσης, ήθελα να έχω πλήρη έλεγχο και συναίσθηση του σώματός μου την ώρα του τοκετού, τόσο για το μωρό μου, όσο και για μένα. Ήταν σημαντικό να συμμετέχω ενεργά στη διαδικασία, οπότε το νερό θα ήταν ένα φυσικό αναλγητικό έναντι της επισκληριδίου, και θα μου έδινε την ελευθερία κίνησης καθ' όλη τη διάρκεια των ωδινών. Ευτυχώς η τύχη και οι συστάσεις μιας καλής φίλης με οδήγησαν στη μαία μου Ελένη Σερπετίνη.

Λίγο πριν μπω στο μήνα μου, ξεκινήσαμε ενημερωτικά μαθήματα τόσο για την προετοιμασία του τοκετού, όσο και για τη φροντίδα του νεογνού. Πιστεύω ότι αυτά τα μαθήματα και η οικειότητα και η εμπιστοσύνη που άρχισε να με δένει με την Ελένη, ήταν το κλειδί στην ηρεμία και στην αυτοπεποίθηση που αισθάνθηκα κατά την έκβαση του δικού μου τοκετού.

Το γεγονός ότι ένιωσα εμπιστοσύνη, είχα κάποιον να απαντάει σε όλα τα ερωτήματα μου, καθώς και το ότι είχα επισκεφθεί επανειλημμένως τον χώρο όπου θα γεννούσα, στο νοσοκομείο Λητώ, ήταν καθοριστικά πιστεύω στην ομαλή εξέλιξη και στη σιγουριά που ένιωθα κατά τη διάρκεια του τοκετού.

Στο δωμάτιο «Τοκετός σαν στο σπίτι», ο χαμηλός φωτισμός, η απαλή μουσική, η παρουσία των δικών μου και ο χώρος για να μπορώ να κινούμαι κατά τη διάρκεια των συστολών, αποτέλεσαν τελικά το ιδανικό, για μένα, περιβάλλον για να γεννήσω.

Ήταν το απόγευμα μιας ηλιόλουστης ανοιξιάτικης μέρας όταν ξεκίνησαν απαλά οι πρώτες συστολές. Αφού οι πόνοι συνέχισαν, έγιναν πιο συστηματικοί, πιο σύντομοι και με μεγαλύτερη διάρκεια και ένταση, έφτιαξα τη βαλίτσα μου.

Ήταν 2 τα ξημερώματα όταν ο γιατρός και η Ελένη (με την οποία ήμουν σε διαρκή επαφή) μου είπαν ότι έφτασε εκείνη η ώρα. Παραδόξως, δεν αισθανόμουν καθόλου φόβο. Ήξερα τι με περίμενε και το σώμα μου, καθώς και οι πόνοι που δυνάμωναν, με διαβεβαίωναν ότι μέχρι το πρωί θα είχαν όλα τελειώσει και θα κρατούσα το μωρό μου στην αγκαλιά μου.

Ήμουν τυχερή. Ο τοκετός εξελίχθηκε γρήγορα. Πόσες φορές χάρηκα που δεν ήμουν καθηλωμένη ανάσκελα σε ένα κρεβάτι! Ήταν σωτήριο που μπορούσα να περιφέρομαι, να αλλάζω στάσεις για να ανακουφιστώ από τον πόνο και να έχω και τους δικούς μου κοντά μου. Και οι συστολές, όσο έντονες κι αν ήταν, ήταν όμως υποφερτές.

Η Ελένη ήταν συνεχώς εκεί να με καθοδηγεί στην ανακούφιση των ωδινών, να μου δίνει δύναμη και κουράγιο. Το μωρό ήταν σε οπίσθια θέση, αλλά δεν ανησυχούσα καθώς με διαβεβαίωνε ότι θα γύριζε κατά τη διάρκεια του τοκετού. Το διάστημα μεταξύ των συστολών ήταν αρκετό για να επανέλθω κάθε φορά και όταν τελικά μπήκα στο νερό, με πλημμύρισε ανακούφιση καθώς το ζεστό νερό απάλυνε την ένταση από τον κάθε πόνο.

Στις 6.30 το πρωί είχα ήδη φτάσει στο στάδιο της εξώθησης. Ίσως δεν έσπρωξα με όλη μου τη δύναμη, ίσως το νερό με χαλάρωσε υπερβολικά και έτσι άρχισαν να αραιώνουν οι ωδίνες. Μετά από 1.5 ώρα ήταν φανερό ότι έπρεπε να εξέλθω από το νερό για να προχωρήσει ο τοκετός. Στον τρίτο πόνο, άκουσα το αχνό κλάμα του. Όταν τον πήρα αγκαλιά δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τα καταφέραμε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη γλυκιά θαλπωρή που με πλημμύρισε. Έμεινα αρκετή ώρα να πλέω σε αυτό το γαλήνιο συναίσθημα με το μωρό στο στήθος μου να θηλάζει. Μόνο όταν ηρέμησε μου τον πήραν για τις πρώτες εξετάσεις του.

Δεν θα μπορούσα να ευχηθώ για μια καλύτερη εμπειρία. Ευχαριστώ Ελένη!

Ίρις Π.

toketosstonero.gr