Πάντα θεωρούσα πολύ βίαιη τη συμπεριφορά μας σε ένα νεογέννητο. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί θα πρέπει να προξενούμε τόσο πόνο σε μια ψυχή που μόλις γεννήθηκε (κόβοντας αμέσως το λώρο, απομακρύνοντάς το από τη μαμά του και όλα τα υπόλοιπα). Θεωρούσα ότι κάποιο λάθος κάνουμε και σίγουρα δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος να υποδεχόμαστε ένα νεογνό.
Όταν γίνεσαι για 1η φορά μαμά όλοι σε ρωτούν πώς νιώθεις, πώς είναι να είσαι μητέρα, ένας ρόλος που δεν ήξερες και έρχεσαι αντιμέτωπη να μάθεις..Όταν έρχεται το 2ο παιδί όλα θεωρούνται δεδομένα!!!
Την Παρασκευή κλείνουμε τρεις μήνες και τώρα που τελειώσαμε με τους κολικούς και έχοντας λίγο χρόνο είπα να γράψω την ιστορία μου. Την χρωστώ σε όλες αυτές που είναι μανούλες στη καρδιά και άπλα το σώμα τους δεν τους έχει κάνει το χατίρι ακόμη!
Ξεκίνησα να γράφω την ιστορία γέννησης της 1ης μου κόρης (καραμελένιας) αλλά επειδή τα συναισθήματα μου δεν μπορούν να χωριστούν σε 2 ιστορίες σκέφτηκα να γράψω παράλληλα και για το μικρό μου "τσουρεκάκι"