Είμαι διδυμομαμά... έχω αντέξει 50 μέρες στην μονάδα Νεογνών, κολικούς, ξενύχτια, οδοντοφυία, φτύσιμο φρουτόκρεμας στο πρόσωπό μου και στα έπιπλα της κουζίνας, μπουσούλημα και περπάτημα, terrible twos,κόψιμο πάνας και πιπίλας, προσαρμογή στον παιδικό σταθμό, ιώσεις... και όλα αυτά επί δύο.

Είμαι ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ακριβώς στο σημείο της ζωής που πρέπει να ισορροπήσω τις δυστυχίες και τις ευτυχίες μου, να προχωρήσω και να με νοιάξει να πολεμήσω.

Ο Νικολάκης μας ξεκίνησε να έρθει το φθινόπωρο του 2003, αλλά χάζευε στο δρόμο και έφτασε τελικά μια ζεστή, ηλιόλουστη μέρα του Απρίλη του 2010.
Τον αγαπάω από εκείνο το φθινόπωρο που αποφασίσαμε πως θέλουμε να γίνουμε γονείς. Είναι στο μυαλό και στην ψυχή μου από τότε, κάθε σκέψη και πράξη μου τον είχε μέσα. Αισθανόμουν μαμά, χωρίς να τον έχω ακόμα...

Μέρες τώρα, σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι πως θα μπορούσα ποτέ να εκφράσω τον χείμαρρο συναισθημάτων, που 5 χρόνια τώρα βιώνω καθημερινά..