Καραμελένια και Τσουρεκάκι!

Καραμελένια και Τσουρεκάκι γεννήθηκαν με διαφορά 18 μηνών. Η καραμελένια είναι το μεγάλο θαυματάκι που μετρά 4 καλοκαίρια και το τσουρεκάκι το μικρό που μετρά 2.5 καλοκαίρια!
Παρόλο που γεννήθηκαν με διαφορά 18 μηνών, δημιουργήθηκαν την ίδια στιγμή σε ένα κέντρο εξωσωματικής κοντά στη Κηφισίας.. στη σκέψη μου λοιπόν είναι τα «διδυμάκια» μου που αν η εμβρυολόγος έκανε άλλη επιλογή ίσως να είχα πρώτα το τσουρεκάκι και μετά την καραμελένια, ίσως να τα είχα και τα 2 μαζί, ίσως, ποιος ξέρει..
Η καραμελένια λοιπόν ήταν το αποτέλεσμα της 2ης ενέσιμης προσπάθειας εξωσωματικής με μακρύ πρωτόκολλο. Είχα συνολικά 4 έμβρυα όπου τα 2 καλύτερα μεταφέρθηκαν ενώ τα 2 υπόλοιπα μέτρια εμβρυάκια (μέσα σε αυτά το τσουρεκάκι) μπήκαν στο ψυγείο.
Θετική χοριακή την ημέρα της γιορτής μου (τι καλύτερο για δώρο!!!!!) και από εκεί και μετά ξεκινά ένα υπέροχο ταξίδι! Από αυτή την εγκυμοσύνη έχω να θυμάμαι πολλά πράγματα.
Την αγάπη των ανθρώπων που μοιραστήκαν μαζί μας τη χαρά μας.
Το υπέροχο baby-shower που μας έκαναν φίλες από το φόρουμ εξωσωματικής.
Τις αγωνίες και φόβους που περάσαμε μέχρι να έρθει το παιδάκι στην αγκαλιά μας..
Και αυτό έγινε στις 22 Ιουλίου 23.04 με καισαρική τομή και εσπευσμένα γιατί η μικρή κατά το γιατρό μας ζοριζόταν και ήθελε να βγει!
Από εκείνη τη στιγμή όπως έλεγαν και όλες οι μαμάδες πριν από εμένα, άλλαξε όλη μου η ζωή, ο τρόπος σκέψης, συμπεριφοράς και δράσης μου!
Από εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει το «εγώ», όλος ο κόσμος σου συγκεντρώνεται σε 50-52 εκατοστά και το πολύ 4 κιλά! Όλα ηχούν υπέροχα, όλα είναι εντάξει.
Όλα όσα πέρασες για να φτάσεις εδώ σβήνονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Είναι τόσο μεγάλη η ευτυχία που δεν μπορεί να την αντέξει η καρδιά σου! Αυτό είναι το θαύμα της ζωής και έτσι ακριβώς το ένιωσα..
Πέρασαν λοιπόν 9,5 μήνες από τον ερχομό της καραμελίτσας ώσπου ήρθε η στιγμή να πάρουμε τα παγομωράκια μας σπίτι. Αυτός ο κύκλος δεν ήταν ενέσιμος, η προσπάθεια έγινε σε φυσικό κύκλο μιας και τα έμβρυα ήταν 2 και μέτριας ποιότητας. Και αυτή τη φορά πήγαν όλα κατευχήν. Ξεπάγωσαν και επιβιώσαν και τα δύο ενώ η εμβρυομεταφορά και η αναμονή ήταν μια γιορτή!!
Στην εμβρυομεταφορά πήγα στο κέντρο με μια αγαπημένη φίλη όπου εκεί μας περίμενε μια εξέδρα 4-5 φιλενάδων που ήρθαν για συμπαράσταση!!! Άνθρωποι που δίνουν χρόνο από τη ζωή τους για σένα. Που τον στερούν από άλλα πράγματα της δικής τους ζωής για είναι εκεί για ΣΕΝΑ. Δεν το ξεχνώ ποτέ και συγκινούμαι κάθε φορά που το σκέπτομαι! Είχαμε λοιπόν εξέδρα, είχαμε εμβρυάκια, είχαμε και το φραπόγαλο στο χέρι, ήμασταν έτοιμοι!!!
Γίνεται η εμβρυομεταφορά, (το «καλή επιτυχία» που σου λένε οοοοοοολοι μετά και φεύγουν τα δάκρυα ποτάμι ΔΕΝ είναι απόρροια της προγεστερόνης έτσι;;), μπαίνει και η εξέδρα μέσα για το σχετικό κουτσομπολιό (πώς πήγες, πώς νιώθεις, κατουριέσαι; κρατήσου!!) και φεύγουμε, φίλη, εγώ και τα μωράκια για το σπίτι μας!
Την επόμενη μέρα βάπτιζα την καραμελένια!!!! (είπαμε αυτή η προσπάθεια ήταν μια γιορτή!!) Κόσμος στο σπίτι μας, φιλοξενούμενοι, χαμός!! Δεν κάθισα ούτε στιγμή! Ούτε λεπτό!! Στο μυστήριο είχα την καραμελένια αγκαλιά και το τσουρεκάκι μεγάλωνε μέσα μου.. Μαγική στιγμή!
Η 2η αναμονή δεν είχε καμιά σχέση με την 1η. Στην καραμελένια είχα όλα τα γνωστά που ακούγονται συμπτώματα της εμφύτευσης (implantation bleeding, κράμπες στην κοιλιά, υγρά, αύξηση θερμοκρασίας κτλ). Στη μικρή δεν είχα απολύτως τίποτε!!!! Και όμως ήταν θετικό! Και μάλιστα δίδυμη κύηση!!!! 10η μέρα από τη μεταφορά η χοριακή ήταν 39.Μετά από 2 ημέρες είχε τριπλασιαστεί.. Ωστόσο, στις 8 εβδομάδες κύησης παλινδρόμησε το ένα εμβρυάκι. Ξαναζούσα ένα παλιό σενάριο.. αλλά αυτή τη φορά το άλλο μωράκι μεγάλωνε κανονικά και όλα ήταν καλά.
Το τσουρεκάκι ήρθε στον κόσμο μας προγραμματισμένα αυτή τη φορά στις 12.1.2011, 12.25πμ και ήταν πανέμορφη!
Έγινα μαμά για 2η φορά! Η χαρά μας ήταν μεγάλη! Είχαμε 2 υγιή υπέροχα κοριτσάκια στο σπίτι μας που φαινόταν πιο ζεστό και γεμάτο από ποτέ!
Καραμελένια και τσουρεκάκι λοιπόν είναι τα δικά μας θαυματάκια. Τα παιδιά για τα οποία μιλούσαμε πολύ πριν δημιουργηθούν, που αγωνιούσαμε και μοιραζόμασταν τις σκέψεις μας με άλλους συνταξιδιώτες, που στις θετικές χοριακές νιώσαμε τη χαρά όλων όσων προσπαθούν και στα δύσκολα πάντα υπήρχε κάποιος να μας ακούσει.
Αυτά είναι τα παιδιά μου.
«Όποιος αγαπάει ένα πουλί, ένα άστρο, ένα παιδί, αυτός πάντα του βλέπει όμορφα όνειρα κι ο κόσμος γίνεται όμορφος ως πέρα απ' τον ύπνο του, ως πίσω απ' τα κλεισμένα μάτια του, ως μέσα στο πιο άγνωστο χαμόγελό του...» (Γιάννης Ρίτσος)