Κάθομαι χαλαρά και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, ακόμα και μικρά παιδιά, όλοι γύρω μου τρέχουν πανικόβλητοι σαν να εξαρτάται η ζωή τους από αυτό!

Σκέφτομαι πολύ συχνά τί είναι αυτό, ποιά είναι η διαδικασία που με βάζει σε "περιπέτειες" με τον εαυτό μου και με τους άλλους.

Δεν είμαι μόνο μυαλό, και δεν είμαι μόνο σώμα, και ναι φυσικά και δεν είμαι μόνο πνεύμα! Είμαι όλα αυτά μαζί, είμαι η σύνθεση τους κι όχι το άθροισμα τους· το "είναι" μου είναι το "όλον".

Κοιτάζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Βλέπω πόσο ίδιοι είμαστε όλοι αλλά και πόσο διαφορετικοί ταυτόχρονα. Σκέφτομαι πως αν εστιάσω στον καθένα από εμάς ξεχωριστά θα μπορέσω να δω ότι δεν υπάρχουν δύο ίδιοι άνθρωποι, όπως και στην φύση δεν υπάρχει τίποτα που να αναπαράγεται ακριβώς το ίδιο δεύτερη φορά. Αν εξαιρέσει κανείς ότι για παράδειγμα όλα τα λουλούδια είναι λουλούδια δεν υπάρχουν δύο ολόιδια άνθη.