Πόσες φορές άραγε δεν έχω πιάσει τον εαυτό μου να κάνει "υποθέσεις" για διάφορα θέματα και να σκέφτομαι πως να προλάβω καταστάσεις που δεν έχουν καν προκύψει, ή ακόμα και να νομίζω πως μπορώ να προβλέψω διαθέσεις και συμπεριφορές και λανθασμένα να τις προσδοκώ από τους άλλους;

Σκέφτομαι τις αξίες μου...
Ξεκινάω την ημέρα μου – και κάθε μέρα μου – με αγάπη και χαμόγελο. Προσπαθώ συνειδητά να ξορκίσω τις αρνητικές σκέψεις που μπορεί να με στοιχειώνουν για οτιδήποτε με απασχολεί και επιλέγω να προχωρήσω μέσα στην ημέρα επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον μου εκεί που εμένα με αφορά.

Σκέφτομαι την ισορροπία. Έχω την έννοια στο νου μου, όμως πολλές φορές μου φαίνεται πως δυσκολεύομαι πολύ να την πετύχω. Υπάρχουν μέρες που "πιάνω" τον εαυτό μου να λειτουργεί σαν εκκρεμές, να θέλω να ισορροπώ κι αντ' αυτού να είμαι με το ένα πόδι μπρος και το άλλο πίσω. Φαντάζομαι πως κινούμαι ασταμάτητα μπρος-πίσω μέχρι να βρω που θέλω να μείνω. Κι αντί τελικά να ισορροπώ ταλαντεύομαι ανάμεσα στο παλιό και στο καινούριο.

"Μη μιλάς άλλο για αγάπη, η αγάπη είναι παντού στην καρδιά μας, στην ματιά μας, τρώει τα χείλη, τρώει το νου...κι όταν θα έχουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει, θα μας φύγει θα ξανάρθει, κι όλο πάλι απ' την αρχή"*