Ετοιμάζω τη βαλίτσα σου για να φύγεις με τη γιαγιά διακοπές και καθώς βγάζω από το συρτάρι τα μπλουζάκια σου, το μάτι μου παίρνει κάτι στο πίσω πίσω μέρος του...ένα ύφασμα κακοδιπλωμένο..

Δευτέρα πρωί, ώρα 06:00. Το ξυπνητήρι χαλάει την πρωινή ησυχία. Το κλείνω και με μια κίνηση αλά Flash Gordon, είμαι κάτω στην κουζίνα και φτιάχνω καφέ. Ανεβαίνω πάλι επάνω με τον μυρωδάτο καφεδάκο μου στο χέρι, κουκουλώνομαι ξανά και ανάβω το πρώτο μου τσιγάρο.

Πριν από λίγες καιρό κυκλοφόρησε στο FCB μια εικόνα ενός ηλικιωμένου
άντρα και η λεζάντα έγραφε (χωρίς να θυμάμαι ακριβώς πως ήταν διαμορφωμένο το κείμενο): «Να περνάς χρόνο μαζί μου, πριν γίνω φωτογραφία»...

Ξύπνησα και μύρισα την ανατολή.
Είδα το φως του ήλιου. 'Ακουσα τα παιδιά μου να γελάνε, να μαλώνουν, να πειράζονται καθώς ετοιμάζονται για το σχολείο. Τα έκλεισα στην αγκαλιά μου, γεμίζοντας τα πνευμόνια μου από τη μυρωδιά τους, καθώς τα αποχαιρετούσα, το καθένα, στο σχολείο του.