Κλεψύδρα με ραγισμένο γυαλί!

Ένα μικρό, τόσο δα μπλουζάκι, που φορούσες όταν ήσουν μόλις ενός έτους, έχει ξεχαστεί εκεί, χωμένο στη γωνιά του συρταριού λες και επίτηδες χώθηκε εκεί, για να μη βρεθεί ποτέ.

Το παίρνω τα χέρια μου και κάθομαι στο πάτωμα του δωματίου σου...μυρίζει ακόμα μωρουδίλα! Αν και πλυμένο (και κάποτε σιδερωμένο) μυρίζει ακόμα Προδέρμ και το άρωμα από το δικό σου κορμάκι. Βανίλια και κρέμα μπισκότο. Με το κορμάκι σφιγμένο στο στήθος μου, κλείνω τα μάτια, ξαπλώνω στο πάτωμα και θυμάμαι...

Θυμάμαι την ημέρα που μου είπαν ότι δε μπορώ να κάνω παιδιά...θυμάμαι την ημέρα που άκουσα για πρώτη φορά το χτύπο της καρδιάς σου...θυμάμαι όταν έσπασαν τα νερά μου κι επιτέλους είχε έρθει η στιγμή να σε δω! Θυμάμαι το πρώτο σου γέλιο, τη στιγμή που έκανες τα πρώτα σου βήματα, τα πρώτα σου γενέθλια, την πρώτη φορά που χτύπησες...

Και ξαφνικά η καρδιά μου χτυπά με χτύπους τόσο γρήγορους που νομίζω ότι θα σπάσει. Που πήγε ο χρόνος;;; Γιατί ήρθε κι έφυγε τόσο μα τόσο γρήγορα; Κλεψύδρα με ραγισμένο γυαλί, που η άμμος πέφτει και χάνεται αφήνοντας πίσω της μόνο σκόνη, μόνο αναμνήσεις κι ένα ανεπαίσθητο άρωμα στιγμών που πέρασαν για πάντα από το χαλί του χρόνου.

Κοιτάζω λίγο καλύτερα, παίρνω βαθιά ανάσα και "βλέπω" τα σημάδια που αφήσατε, εσύ και ο αδερφός σου, στο χαλί που κάποια χρόνια τώρα, περπατάμε μαζί. Φορεμένα παπούτσια, που τα δαχτυλάκια σας έχουν αφήσει τα αποτυπώματά τους.

Έχετε γεμίσει το νου, την καρδιά, τη θύμησή μου, με τόσα μικρά αποτυπώματα, που νομίζω ότι ο χρόνος θα σταθεί ανίκανος να σβήσει! Σύμμαχο του, θα με έχει μόνο για να σβήσει τις φορές που σας φώναξα, σας μάλωσα ή σας έβαλα τιμωρία.

Χαμογελάω στη νίκη μου αυτή! Η καρδιά μου σκιρτά, αυτή τη φορά από αγάπη! Είσαστε παιδιά μου, το κάθε ένα από εσάς, έχει δώσει το δικό του αγώνα για να κρατηθεί μέσα μου, ζωντανό.

Μαρτίνα μου, κρατήθηκες ζωντανή όταν το διδυμάκι σου, εβδομάδων ακόμα, δεν τα κατάφερε. Ραφαέλο μου, γεννήθηκες και πονούσες και ο πόνος αυτός κράτησε για πολύ καιρό μετά τη γέννησή σου. Κι όμως τα κατάφερες!

Είσαστε και τα δυο, οι μικροί μου ήρωες! Τα δυο πιο θαρραλέα παιδιά που έχω γνωρίσει ποτέ. Ξέρω, πια, πως έχετε έρθει για να μου μάθετε πράγματα, να μου δείξετε τι σημαίνει ζωή, να με βοηθήσετε να γίνω καλύτερος άνθρωπος...

Το μπλουζάκι που κρατάω στα χέρια μου, είναι η απόδειξη. Είμαι μαμά, ομολογουμένως όχι η καλύτερη του κόσμου, σας αγαπώ όμως όσο μια μαμά αγαπάει τα παιδιά της συν κάτι ακόμα!

Είμαι μαμά και μόνη μου ελπίδα, ότι ο χρόνος θα με αφήσει να είμαι εκεί για εσάς, όταν εσείς θα αφήνετε τα αποτυπώματα σας στη ζωή όσων είναι γύρω σας.

Είμαι μαμά σας και όσο κι αν η άμμος από την κλεψύδρα της ζωής φεύγει, δεν θα την αφήσω να χαθεί. Ή τουλάχιστον θα πολεμήσω με τη ζωή μου, για να μη χαθεί...

Η ώρα πέρασε...σε λίγο θα επιστρέψετε από τη βόλτα στο πάρκο...

Διπλώνω προσεχτικά το μπλουζάκι και το ξαναβάζω εκεί που ήταν...στο πίσω πίσω μέρος του συρταριού... ο χρόνος πολλές φορές χρειάζεται ένα μικρό σκούντημα για να μας θυμίσει ότι περνάει...