Ένας ηλικιωμένος άντρας!

Λίγες μέρες μετά, συζητώντας, (με έναν από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ και μια πολύ αγαπημένη φίλη Tania Giakoumaki), για τα παιδιά μας (η Τάνια έγινε πρόσφατα μανούλα)..., με ρώτησε αν η μόλις λίγων μηνών κόρη της θα θυμάται, μεγαλώνοντας, το χρόνο που περνάει μαζί της...

Αναρωτιέμαι για μένα, για σένα, για όλους μας, πόσες – αλήθεια – στιγμές, περνάνε απαρατήρητες μέχρι το γύρισμα του χρόνου να μας κάνει να θέλουμε, να χρειαζόμαστε πραγματικά, να ανατρέξουμε σε αυτές; Πόσα χαμόγελα, αστείες φράσεις, πόσα σε αγαπώ, μου λείπεις, σε χρειάζομαι, πόσα δάκρυα χαράς ή λύπης, πόσες φευγαλέες αγκαλιές, σκαστά φιλιά και γέλια γάργαρα ή πνιχτά, «χάνονται» στη δίνη αυτού που κάνουμε εκείνη τη στιγμή; Εκμεταλλευόμαστε (βάζω και τον εαυτό μου) ποτέ τη στιγμή ενός σκαστού φιλιού «καλημέρας» ή «καληνύχτας», με τρόπο τέτοιο που η στιγμή αυτή να κρατήσει αιώνια;
'Εχουμε τη δύναμη, το χρόνο ή την ωριμότητα, ο χρόνος μας να γίνει μόνο αυτή η στιγμή;
Πνιγόμαστε στα χρέη, στα πρέπει, στα μη, στο τι θα φέρει το αύριο και χάνουμε τα σημαντικότερα λεπτά, τις πιο γλυκές στιγμές της ζωής μας.

Ο Χόρχε Μπουκάϊ γράφει στο βιβλίο του «Ιστορίες για να ακούνε τα παιδιά και να μαθαίνουν οι μεγάλοι», για έναν νεαρό ο οποίος φτάνοντας σε κάποιο νεκροταφείο, όλες οι ταφόπλακες έγραφαν «...έζησε για 10 χρόνια και 6 ημέρες», «...έζησε για 7 χρόνια και 17 ώρες», «...έζησε για 9 χρόνια και 5 μέρες...» και λυπήθηκε που όλοι σε εκείνο το χωρίο πέθαιναν τόσο νέοι....Μέχρι που ένας χωρικός του εξήγησε ότι υπήρχε, στην περιοχή, ένα έθιμο: 'Ολοι οι κάτοικοι του χωριού, κρατούσαν ένα ημερολόγιο. Κάθε φορά, λοιπόν, που ένας κάτοικος ζούσε κάτι που του προκαλούσε χαρά, σημείωνε στο ημερολόγιο αυτό πόσο κράτησε η χαρά αυτή. Έτσι πεθαίνοντας, οι συγγενείς του, άθροιζαν τις ημέρες αυτές και έγραφαν στην εκάστοτε ταφόπλακα πόσο καιρό «έζησαν».

Εμείς, πόσο καιρό θέλουμε να «ζήσουμε»;

Θέλω να κάνω τις στιγμές μου χρόνια, για να μπορέσουν τα παιδιά μου και όλοι όσοι αγαπώ, να κάνουν κι εκείνοι ημέρες και χρόνια, τις αναμνήσεις τους μαζί μου. Θέλω να δημιουργήσω αναμνήσεις, από αυτές που θα με συντροφεύουν μέχρι να κλείσω τα μάτια μου. Θέλω να δώσω στα παιδιά μου αναμνήσεις, από αυτές που θα θυμούνται πάντα με ζέση. Θέλω να, για την οικογένεια και τους φίλους μου, στιγμές που θα κοιτάνε στην καρδιά τους και όχι σε φωτογραφίες.

Αν ο χρόνος βαστάει όσο μια ανάσα, τότε θέλω η κάθε μου ανάσα, να είναι γεμάτη από σκαστά φιλιά, ψιθυριστά σ'αγαπώ, σφιχτές αγκαλιές, τρανταχτά γέλια. Θέλω η κάθε μας στιγμή, να είναι γεμάτη από ότι μας κάνει να είμαστε εμείς!

Ναι, τα παιδιά μας θα θυμούνται τις στιγμές που περάσαμε μαζί, ο αγαπημένος μας θα θυμάται το πεταχτό φιλί της καλησπέρας, οι φίλοι θα θυμούνται τα γέλια που συνόδευαν εκείνο το γεύμα, όπου το κρασί και η καλή παρέα μας έκανε να γελάμε με ανοησίες, οι γονείς μας θα μας κοιτάνε με καμάρι κι εμείς θα ζήσουμε ΧΡΟΝΙΑ, γιατί μάθαμε να κάνουμε τη χαρά να διαρκεί! Ακόμη κι αν αυτή, κρυβόταν σε ένα λεπτό. Στο ένα εκείνο λεπτό, που κάναμε το χρόνο να σταματήσει απλά και μόνο για να το ζήσουμε!