Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω κάτι για την γιορτή της Μητέρας...Μάταια! Είναι τόσα πολλά αυτά που νοιώθω σαν μαμά και σαν παιδί κάποιας άλλης μαμάς που δεν μπορώ να τα αποτυπώσω με λέξεις. Μπλέκονται στο μυαλό μου τα συναισθήματα και γίνονται μόνο δάκρυα συγκίνησης, όχι λέξεις.

Το χρώσταγα εδώ και πολύ καιρό αυτό το κείμενο. Θα είναι μεγάλο αλλά πέρασε καιρός και κατάκατσε τόσο που σπρώχνει να βγει.

Εχθές είδα πάλι ένα άσχημο όνειρο. Σε αυτή την εγκυμοσύνη βλέπω πολλούς εφιάλτες, τόσο άσχημους και με αγαπημένα μου πρόσωπα που το σκέπτομαι όλη μέρα. Κάπου είχα διαβάσει ότι μέσα από τα όνειρα βγαίνουν όλες οι φοβίες μας, τα άγχη, οι ανασφάλειες, οι σκέψεις που δεν μπορούμε να αρθρώσουμε με λόγια... ό,τι καταπιέζουμε μέσα μας βρίσκει την έξοδό του εκείνη τη πιο γλυκιά ώρα!!! Εγώ σίγουρα βγάζω τις φοβίες μου μιας και τα περισσότερα όνειρα έχουν να κάνουν με τις μικρές μου.. Δεν θυμάμαι ποτέ να είχα δει τόσο άσχημα όνειρα πριν γίνω μαμά. Ίσως στη μητρότητα κρύβονται και οι μεγαλύτεροι φόβοι μας;

Κοριτσάκι μου, οι περισσότερες ιστορίες γέννας είναι ιστορίες με πολλά χαμόγελα. Ιστορίες που τις λένε οι μαμάδες στα παιδιά τους κι εκείνα με τη σειρά τους, στα δικά τους παιδιά, γιατί είναι χρωματισμένες με τόσο χαρούμενες πινελιές και χρώματα...