Ναι, είμαι κι εγώ μια από τις πολλές γυναίκες που βαδίζουν στο βάρβαρο δρόμο της υπογονιμότητας.
Είμαι και εγώ μια από αυτές που νόμιζε ότι αυτό το όνειρο πιάνεται εύκολα.

Η μέρα γεμάτη, πιο γεμάτη δεν γίνεται. Αν μπορούσε να έχει 30+ ώρες, νομίζω πως θα ήταν το ιδανικότερο για τις «ταλαιπωρημένες» μανούλες. Μανούλες μεν, «ταλαίπωρες» δε.
Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι από πού αντλούμε τόση δύναμη, τόση ενέργεια για να προλάβουμε όλα αυτά μέσα στην (τρελή) μέρα.

Tα κοιτούσα καθώς έπαιζαν και ενίοτε τσακώνονταν για το ποιος θα πάρει το ποδήλατο, το πατίνι, την μπάλα και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι αυτά τα παιδιά έχουν ένα κοινό. Την κόρη μου και τα τρίδυμα που συναντήσαμε το καλοκαίρι στις διακοπές μας, πρωτοάγγιξαν τα ίδια χέρια: οι γιατροί και οι μαίες του μαιευτηρίου στο οποίο γεννήθηκαν με ελάχιστους μήνες διαφορά.

Κέφι και φαντασία να υπάρχει...