Γιατρέ τώρα που έχω καρκίνο δεν μπορώ πια να κάνω παιδιά;
Αυτό είναι το ερώτημα που βασανίζει εκατοντάδες χιλιάδες γυναικών ανά τον κόσμο οι οποίες πριν καν υλοποιήσουν το όνειρο απόκτησης οικογένειας βρίσκονται ενώπιον της οδυνηρής διάγνωσης του καρκίνου. Το πρόβλημα γίνεται ιδιαίτερα σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ ανακοινώνονται κάθε χρόνο περί τις 800 χιλιάδες νέες περιπτώσεις καρκίνου σε γυναίκες και το 40% αυτών αφορά ασθενείς αναπαραγωγικής ηλικίας.

Πολλά χρόνια τώρα που ασχολούμαι με το «σπορ» της υπογονιμότητας, έχω βρεθεί σε αναρίθμητες συζητήσεις υπογόνιμων γυναικών σχετικά με την επιλογή του εξωσωματικού γιατρού. Διαφωνίες, φανατισμός και απαξίωση αλλά και σύγκλιση και ανταλλαγή και προβληματισμός απόψεων ως προς την επιλογή του «σωστού» εξωσωματικού.

Όλα ξεκίνησαν για μας τον Οκτώβρη του 2007 που είπαμε, ναι θέλουμε να έρθει στη ζωή μας ένα μωρό, το δικό μας μωρό και ξεκινήσαμε.. Μετά από 5 μήνες, άρχισα να νιώθω περίεργα, κουρασμένη, νύσταζα συνέχεια. Διαπίστωσα ότι είχα καθυστέρηση...έτσι αγόρασα ένα τεστ εγκυμοσύνης και το έκανα στις 11 το βράδυ!!! Θετικοοοοοό!! Η χαρά μου δεν περιγραφόταν..5/4/2008!!!!

Η σχέση με τον σύντροφό μας, τον άνθρωπό μας μπορεί να ξεκινήσει σαν κάτι πολύ όμορφο. Σαν ένα παραμύθι ή σαν ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα.