Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
Είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
Δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
Γιατί είναι αμίλητη και προχωράει.
Στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο
Μνησιπήμων πόνος.
[Τελευταίος Σταθμός, Ημερολόγιο Καταστρώματος Β']
Γιώργος Σεφέρης

Κάποια στιγμή διάβασα στο γιο μου ένα παραμύθι, το οποίο αργότερα έγινε ένα από τα αγαπημένα του. Τον Ρατατούη. Περιγράφει τις περιπέτειες ενός ποντικού που ήθελε να γίνει σεφ! Τις πρώτες φορές που του το διηγήθηκα, δεν έδωσα και πολύ σημασία. Κάποια στιγμή όμως, είδα μια φράση που τη θεώρησα πολύ σημαντική:

Ήταν που λέτε μια φορά ένα σκιουράκι. Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό...

Η αφήγηση ενός παραμυθιού αποτελεί την πιο συχνή δραστηριότητα και ευκαιρία για επαφή ενός παιδιού με τους ενήλικες. Για αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζουμε με ποιον τρόπο μπορεί η ανάγνωση μιας παιδικής ιστορίας να συμβάλλει στην καλλιέργεια της φαντασίας και στην συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού.