Είμαι διδυμομαμά... έχω αντέξει 50 μέρες στην μονάδα Νεογνών, κολικούς, ξενύχτια, οδοντοφυία, φτύσιμο φρουτόκρεμας στο πρόσωπό μου και στα έπιπλα της κουζίνας, μπουσούλημα και περπάτημα, terrible twos,κόψιμο πάνας και πιπίλας, προσαρμογή στον παιδικό σταθμό, ιώσεις... και όλα αυτά επί δύο.
Μέρες τώρα, σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι πως θα μπορούσα ποτέ να εκφράσω τον χείμαρρο συναισθημάτων, που 5 χρόνια τώρα βιώνω καθημερινά..
Όταν έμαθα ότι κυοφορώ δίδυμα και ενώ η εγκυμοσύνη μου εξελισσόταν μια χαρά, άρχισα δειλά δειλά να κάνω σκέψεις για το πώς θα είμαστε μετά.
Όταν γίνεσαι για 1η φορά μαμά όλοι σε ρωτούν πώς νιώθεις, πώς είναι να είσαι μητέρα, ένας ρόλος που δεν ήξερες και έρχεσαι αντιμέτωπη να μάθεις..Όταν έρχεται το 2ο παιδί όλα θεωρούνται δεδομένα!!!