Εκείνη τη χρονιά η μέρα της γυναίκας ήταν μια κόλαση για μένα. Λίγες μέρες πριν είχα αποβάλει και όσο σκεφτόμουν ότι σε λίγες μέρες θα ερχόταν η γιορτή της μητέρας, με έπιανε τρέλα.

Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω κάτι για την γιορτή της Μητέρας...Μάταια! Είναι τόσα πολλά αυτά που νοιώθω σαν μαμά και σαν παιδί κάποιας άλλης μαμάς που δεν μπορώ να τα αποτυπώσω με λέξεις. Μπλέκονται στο μυαλό μου τα συναισθήματα και γίνονται μόνο δάκρυα συγκίνησης, όχι λέξεις.

Ήταν αργά, η κούραση άρχισε σιγά-σιγά να εμφανίζεται και η υπομονή να χάνεται.. .. «κοιμήσου γλυκιά μου», ψιθύριζα στην κόρη μου, «κοιμήσου είναι αργά».
Όλα τα νανουρίσματα του κόσμου και να τραγουδούσα, τα δυο τις μάτια με κοιτούσανε γουρλωμένα, σαν να μου έλεγαν «θέλω να παίξουμε»

Όταν γίνεσαι για 1η φορά μαμά όλοι σε ρωτούν πώς νιώθεις, πώς είναι να είσαι μητέρα, ένας ρόλος που δεν ήξερες και έρχεσαι αντιμέτωπη να μάθεις..Όταν έρχεται το 2ο παιδί όλα θεωρούνται δεδομένα!!!