Η «πρώτη» μου οικογένεια!
Έρχεται κάποτε εκείνη η ώρα στη ζωή σου που συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι. Που ξεχνάς τη χειριστική φράση της μάνας σου «κάνε ό,τι καταλαβαίνεις», που παραβλέπεις τις φωνές του πατέρα σου και τους μαραθώνιους καβγάδες με τα αδέρφια σου.
Άργησα και εγώ να μεγαλώσω, και να συνειδητοποιήσω πώς αν δεν υπήρχε η μάνα μου, δε θα μάθαινα ποτέ πώς να κάνω υπομονή, πώς να συμπαρίσταμαι, χωρίς να κρίνω, δε θα γνώριζα γραφή και ανάγνωση, το πιθανότερο δε θα ζούσα όταν στα εφηβικά χρόνια κοιτούσα το κενό από τον τρίτο όροφο.
Αν δεν υπήρχε η μάνα μου δε θα είχα στα χέρια μου τα νεανικά μου ποιήματα που ένα απόγευμα έσκισα από τα νεύρα μου. Εκείνη τα μάζεψε από τα σκουπίδια και τις νύχτες, μετά από τη δουλειά στο σχολείο, τη δουλειά στο σπίτι και τη φροντίδα έξι ατόμων, προσπαθούσε να τα αντιγράψει για να μη χαθούν.
Αν δεν υπήρχε ο πατέρας μου, δε θα μπορούσα να γνωρίζω πόση μεγάλη σημασία έχει ο αγώνας για την υπεράσπιση των ιδεών μας, ακόμη και όταν αυτός ο αγώνας φαίνεται χαμένος.
Η αδερφή μου για χάρη μου, έχασε ένα μεγάλο κομμάτι των ανέμελων υποτίθεται φοιτητικών χρόνων, παράτησε δυο παιδιά και άντρα για να βρεθεί μαζί μου σε διαδρόμους νοσοκομείων, με πήγαινε ατελείωτες βόλτες με το αυτοκίνητο όταν εγώ -για μία ακόμη φορά- περνούσα δύσκολα.
Ο αδερφός μου, πιο διακριτικός, είναι πάντα παρών για εμένα, για μια μπύρα, για ένα παρηγορητικό τηλεφώνημα, ακόμη και όταν περνάει τα ζόρια του, σε τέτοιο βαθμό, που του συγχώρεσα από καιρό ότι μου νοίκιαζε τις μπλούζες του στα παιδικά μας χρόνια και με τόκο!
Αυτή είναι η Πρώτη μου οικογένεια, πάντα παρούσα, στη λύπη και στη χαρά.
Οι γονείς μου Κώστας και Ντίνα, τα αδέρφια μου Λένα και Δημήτρης.
Τους ευχαριστώ!!!