Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης!
- Γράφει: Μερσίνη(tosodoulika)
- Εκτύπωση
Ο Άγιος Βασίλης για ένα παιδί σημαίνει πολλά:
Είναι εκείνος που φέρνει τα δώρα και τον «επιβραβεύει» για τις καλές του πράξεις και την καλή του συμπεριφορά.
Μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειας. Να βρουν δουλειά οι γονείς του (δυστυχώς στις μέρες μας πολύ συνηθισμένη ευχή παιδιών) και να έχουν υγεία.
Πολλές φορές ελπίζει στην ένωση της οικογένειας. Ίσως οι γονείς να μην είναι πια μαζί.
Ο Άγιος Βασίλης για τα παιδιά είναι η ελπίδα πως όλα με κάποιον τρόπο θα αλλάξουν. Όταν δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης όμως δεν υπάρχει ελπίδα.
Τέτοιες μέρες πριν μερικά χρόνια γνώρισα τον «Ζ».
Έμενε στο σπίτι ενός συλλόγου που επισκεπτόμουν για να παίζω και να διαβάζω με τα παιδιά. Ήταν το μόνο πράγμα τότε που με χαλάρωνε από τις πολλές και σκληρές ώρες εργασίας.
Ο «Ζ» ήταν καθισμένος στη μοκέτα του δωματίου του. Δύσκολο παιδί και με δύσκολη ζωή. Δε μιλούσε σχεδόν σε κανέναν. Μόνο σε κοιτούσε με κάτι μάτια όλο παράπονο. Παράπονο για όλα όσα είχε περάσει και ας μην τα θυμόταν. Αυτά τα μάτια με τράβηξαν τότε κοντά του και μια άρνηση του... Η άρνηση να γράψει γράμμα στον Άγιο Βασίλη!
Το σχολείο ακόμα δεν είχε κλείσει για τις διακοπές των Χριστουγέννων και η δασκάλα είχε ζητήσει από τα παιδιά της τάξης του να γράψουν ο καθένας τι θα ήθελε να του φέρει ο Άγιος Βασίλης.
«Δεν υπάρχει!», έλεγε θυμωμένος.
«Δεν υπάρχει σου λέω!»
Κάθε φορά που το έλεγε, ένας κόμπος στεκόταν στο λαιμό μου.
Πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι τα πράγματα στη ζωή ενός παιδιού; Άλλο τα έχει όλα και άλλο τίποτα. Ούτε ρούχα, ούτε φαγητό, ούτε σπίτι, ούτε οικογένεια.
Το χειρότερο όμως είναι να μην έχει αγάπη. Αγάπη να πιστέψει.
Σε θυμάμαι πάντα.
Μερσίνη(tosodoulika)
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νίκαια του Πειραιά.
Σπούδασε, εργάστηκε, παντρεύτηκε (τον αγαπημένο της από τα χρόνια των σπουδών) και ταξίδεψε.
Ζούσε τη ζωή της ξέγνοιαστα και μαζί με τον αγαπημένο της έκαναν όνειρα και έβαζαν στόχους για τη ζωή τους.
1 σχόλιο
-
ουφ..δυσκολα..:((( ενα τετοιο παιδι θυμαμαι οταν επισκεπτηκαμε το χαμογελο του παιδιού με το ivfforums πριν μερικά χρονια...καθοταν μονο του,σε μια γωνιά και έπαιζε μοναχό. Η κοινωνική λειτουργός μας είχε πεί τα δυσκολα χρόνια που πέρασε..δεν ξέρω πώς γιατρεύεται η ψυχή ενός τέτοιου παιδιού που δεν δέχτηκε ποτέ αγάπη...πόσο πολύ στεναχωριέμαι που και αυτά τα παιδιά δεν υιοθετούνται εύκολα...:((((((