Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη…

Έχω αρκετά χρόνια να σου γράψω γράμμα, το τελευταίο πρέπει να ήταν πριν 5 χρόνια, στο είχα στείλει για να σε ευχαριστήσω για τα δώρα που μου είχες κάνει τόσα χρόνια! Από τότε δεν σου έχω ζητήσει τίποτα. Πήραν την θέση μου τα αγόρια μου και σου γράφουν εκείνοι το δικό τους γράμμα κάθε χρόνο πια. Φέτος όμως νοιώθω την ανάγκη να σου γράψω, όχι μόνο για να ζητήσω δώρο αλλά γιατί αναζητώ την χαμένη παιδικότητα μου και εσύ είσαι μάλλον ο μεγαλύτερος ήρωας αυτής.

Κοκκινομάγουλε χοντρούλη μου, πρέπει να μου στείλεις ένα σημάδι ότι υπάρχεις asap! Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι με μένα, γιατί πάντα πίστευα σε εσένα και εδώ και μερικά χρόνια νοιώθω πως έχω πάψει να πιστεύω. Πάντα ήμουν ένα χαρούμενο και αισιόδοξο παιδί και παρόλο που είχα πατήσει τα 30, αισθανόμουν ακόμα παιδί. Τα τελευταία 2 χρόνια και κάτι νοιώθω σαν να μεγάλωσα απότομα και καθόλου δεν μου αρέσει.

Θέλω να ανυπομονώ να έρθει το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, θέλω να κουκουλωθώ στον καναπέ με το πάπλωμα χαζεύοντας το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ελπίζοντας πως θα ακούσω το έλκηθρο σου να παρκάρει στην στέγη μας. Θέλω να ακούσω θόρυβο στην καμινάδα και βήματα πάνω στην στέγη, θέλω να ακούσω τα καμπανάκια από τους τάρανδους...Θέλω να ξυπνήσω το πρωί της Πρωτοχρονιάς και να τρέξω να δω αν έχεις δαγκώσει τα μπισκότα και αν έχεις πιεί το γάλα που σου αφήνω πάντα στο τραπεζάκι του σαλονιού. Τώρα που το σκέφτομαι ποτέ δεν με ένοιαζε αν θα βρω δώρο κάτω από το δέντρο, αυτό που με ένοιαζε ήταν να δω ότι ήρθες. Μάλλον από παιδί, είχα ανάγκη να πιστεύω σε κάτι..

Αγαπημένε μου ασπρομάλλη, αυτό που σου ζητώ φέτος είναι να επιστρέψει το παιδί μέσα μου. Θέλω την χαμένη παιδικότητα μου πίσω άμεσα και θέλω να μπορώ και πάλι να πιστεύω σε εσένα και σε όλα εκείνα που πίστευα και αγαπούσα όταν ήμουν παιδί. Θέλω τόνους υγείας και ευτυχίας για όλους όσους αγαπώ αλλά ακόμα και για αυτούς που με πλήγωσαν, δεν πειράζει. Θέλω να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη μου κι εκείνο το αυθόρμητο γέλιο, εκείνο που ήταν τόσο δυνατό, που πονούσε η κοιλιά μου και δάκρυζαν τα μάτια μου από την ένταση του. Θέλω φέτος, που είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, να μην αφήσεις κανένα παιδάκι παραπονεμένο...Να μην στερήσεις από κανένα, την στέγη, την τροφή, την αγάπη, την μόρφωση, την υγεία...Αν τους αφήσεις και κανένα παιχνιδάκι μαζί με όλα αυτά, θα είσαι και ο πρώτος!

Κάπου εδώ πρέπει να κλείσω αυτό το γράμμα γιατί είμαι σίγουρη ότι έχεις να διαβάσεις εκατομμύρια γράμματα ακόμα. Σε φιλώ στα κόκκινα μαγουλάκια σου και σου τραβώ για άλλη μια φορά το μούσι (πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, έτσι δεν λένε;).

Με αγάπη,

Μελίνα