Το "λεωφορείο" της υπογονιμότητας

Απελπισμένη και με τον φόβο του άγνωστου ανέβηκα σε αυτό το «λεωφορείο». Ούτε μια στιγμή δεν πίστεψα ότι θα κατέβαινα γρήγορα, νόμιζα ότι όλοι φτάνουν στο τέλος, στη Μητρότητα.

Με το θετικό αποτέλεσμα της β' χοριακής, πήγα στη «στάση». Είδα κι άλλες κοπέλες, πολλές και σε διάφορες ηλικίες, έπιασα κουβέντα μαζί τους, ώσπου να έρθει το «λεωφορείο». Ανέβηκα μόνη και κάθισα σε μια θέση και έβλεπα κάποιες κοπέλες που με δάκρυα στα μάτια κατέβαιναν....

Ο καιρός περνούσε, η εγκυμοσύνη προχωρούσε κανονικά, ώσπου κάποια μέρα ο «εισπράκτορας» μου λέει:
"κοπελιά κατεβαίνεις....ναι ναι εσύ......."

"μα γιατί? έχω "πληρώσει εισιτήριο".........δεν καταλαβαίνω γιατί;»

"υπάρχει πρόβλημα, τέλος εγκυμοσύνης......ξαναπροσπάθησε......"

Κατέβηκα και είδα το λεωφορείο να απομακρύνεται και τότε με πλησίασε μια κοπέλα και μου έδειξε την στάση "IVFforums". Πήγα και κάθισα δίπλα τους, απάντησαν σε όλες τις απορίες μου και μου χτύπησαν το χέρι στην πλάτη με αγάπη και συμπόνια, με βοήθησαν να ξαναπάρω το «λεωφορείο», ήταν δίπλα μου, με φίλησαν μου χάιδεψαν το μάγουλο και με ανέβασαν στο «λεωφορείο» , κάποιες ανέβηκαν μαζί μου.

Έκανα ένα πιο μεγάλο ταξίδι εκείνη τη φορά, αλλά και πάλι έπρεπε να ξανακατέβω, απότομα και βίαια, με πολύ πόνο, τα κορίτσια του IVFforums με περίμεναν στην στάση, με πήραν αγκαλιά και "γλείψανε " τις πληγές μου, σκουπίσανε τα δάκρυα, είχα ένα ώμο να κλάψω......κούρνιασα στον κόρφο τους.....

Ανέβηκα και τρίτη φορά στο «λεωφορείο»........και πάλι τα ίδια........

Τώρα φοβάμαι, πάω στην στάση και παγώνω, βλέπω το «λεωφορείο» να έρχεται και μου κόβονται τα πόδια..... και φεύγω....

Δεν το αντέχω αυτό το «λεωφορείο», από την οροφή του σταλάζει απελπισία και αβεβαιότητα από τα παράθυρα μπαίνει η απόγνωση και ο φόβος, κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα μπαίνει η «ελπίδα» και το «φως» που κι αυτά κάπου παρακάτω και για κάποιες χάνονται.
Τόσα νιάτα γεμάτα όνειρα και ελπίδα στριμωγμένα σε ένα τέτοιο «λεωφορείο» , γιατί;

... νιάτα; Tι είναι αυτό;

Tα έζησα προσπαθώντας κάθε μήνα να μείνω έγκυος ,το "λεωφορείο" περνούσε και από το δικό μου σπίτι αλλά δεν σταματούσε.

Τα έζησα σε γιατρούς, σε νοσοκομεία και εξεταστικά κέντρα για να προετοιμαστώ για το «λεωφορείο»

Τα έζησα παίρνοντας φάρμακα με αμφίβολα αποτελέσματα στην υγεία μου, για να μπω στο «λεωφορείο».

Τα έζησα κάνοντας 3 ενέσεις την ημέρα στον εαυτό μου, για να μπω στο «λεωφορείο».

Τα έζησα δουλεύοντας νύχτα μέρα για να πληρώσω τα πανάκριβα «μεταφορικά» του «λεωφορείου».

Τα έζησα μέσα στην αγωνία και στο κλάμα, στον φόβο και στην απελπισία, για μια θέση στο «λεωφορείο».

Αλλά τελικά τι έζησα; ......και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, τα νιάτα, πάνε, έφυγαν.... χάθηκαν...για ένα «λεωφορείο».......... για ένα «λεωφορείο»....

Άραγε θα μπορέσω να ξαναμπώ και να ολοκληρώσω το ταξίδι μου;
Θα μπορέσω να περάσω και εγώ «απέναντι» εκεί που είναι οι μανούλες;

Τα χρόνια έφυγαν γρήγορα από την τελευταία φορά που ανέβηκα σε αυτό το «λεωφορείο»......

«Κάτι» δεν με αφήνει να μπω ξανά σε αυτό το «λεωφορείο», δεν βρίσκω τη στάση, πάω σε όλα τα μέρη που ήξερα ότι περνάει το συγκεκριμένο «λεωφορείο», αλλά δεν βλέπω τίποτα, υπάρχουν οι στάσεις ; δεν υπάρχουν; Για μένα είναι το ίδιο, .......δεν τις βλέπω......

Με τη βοήθεια του «συνοδοιπόρου» μου, ενός εκλεκτού «φίλου» προσπαθώ να «ξαναβγώ στον δρόμο και να ψάξω». Κάποιες φορές κάτι φαίνεται στον «οπτικό μου ορίζοντα» κάποιες άλλες χάνεται, ξεθωριάζει η εικόνα όπως σε παλιές φωτογραφίες.

Ο «συνοδοιπόρος», μου υποσχέθηκε ότι θα με βοηθήσει να βρω τον δικό μου δρόμο, όποιος κι αν είναι αυτός.... δεν θέλω άλλον δρόμο.......θέλω τον δρόμο που οδηγεί σε ΑΥΤΟ το «λεωφορείο» ......θέλω να περάσω «απέναντι».....

Θέλω να πάω στις φίλες μου, θεωρώ ότι με περιμένουν, θεωρώ ότι μου αξίζει μια θέση σε αυτό το «λεωφορείο»......έστω κι αν καθίσω στα σκαλάκια, δεν με πειράζει και όρθια μπορώ, πάλι δεν με πειράζει, αρκεί να έχω το εισιτήριο στο χέρι(τη θετική χοριακή) ....αλλά να μην κατέβω βίαια όπως τις άλλες φορές, να φτάσω μέχρι τέλος, να περάσω «απέναντι», να γίνω μανούλα.

Τι παράξενο, όλες εμείς οι υπογόνιμες γυναίκες, έχουμε ένα δικό μας «λεωφορείο» που κανένας δεν γνωρίζει.....κανένας......μόνο εμείς...... Εμείς που ανεβοκατεβαίνουμε......εμείς που δεν ανεβήκαμε ποτέ, εμείς που κατεβήκαμε στη μέση της διαδρομής, εμείς που κατεβήκαμε στο τέλος.... εμείς, εμείς, εμείς..........

Όλα όσα ενδεχομένως ποθείς στη Ζωή, ένα καινούργιο αυτοκίνητο, ένα νέο σπίτι, καινούργια έπιπλα, ένα εξωτικό ταξίδι, ένα κόσμημα, αν δεν τα αποκτήσεις, ίσως ο πόθος σου σβήσει, καταλαγιάσει με τον καιρό.
Αυτός ο πόθος, «ο δικός μας» πόθος, δεν σβήνει ποτέ....ποτέ......μέχρι «τέλος» θα «κυνηγάμε» αυτό το «λεωφορείο»........