Διαβάζοντας το κείμενο "Δέκα χρόνια πριν", το οποίο έγραψα πριν από περίπου 10 χρόνια ίσως και παραπάνω και ανατρέχοντας στα χρόνια που πέρασαν, μόνο μια σκέψη έρχεται στο μυαλό. Τίποτα δεν είναι δεδομένο! Το μόνο που παραμένει δεδομένο είναι η ΕΛΠΙΔΑ πως ό,τι επιθυμούμε, ό,τι περιμένουμε, για ό,τι πασχίζουμε θα έρθει να μας συναντήσει κάποια στιγμή!

Κάθομαι μόνη. Και η μοναξιά είναι κακός σύμβουλος. Σκέφτομαι το παιδί όσες ώρες την ημέρα είμαι ξύπνια. Και όταν κοιμάμαι πολλές φορές βλέπω στον ύπνο μου ότι έχω παιδί. Έξι ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μας αναλωνόμαστε σε αυτό. Αυτό που έγινε τελικά σκοπός της ζωής μας. Πως να μη γίνει άλλωστε; Αφού όλα τα υπόλοιπα τα έχουμε σχεδόν λυμένα.

Τρία (3) χρόνια...πέρασαν από εκείνο το πρωί της Δευτέρας 30 Ιανουαρίου του 2012, που με μία κόκκινη βαλίτσα γεμάτη με τα αναγκαία ρούχα και μαζί ελπίδες και όνειρα βρισκόμουν στην είσοδο του Ελ. Βενιζέλος και κοίταγα την αυτόματη πόρτα να ανοιγοκλείνει μπροστά μου.

Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματά μου και να μεταφέρω τα όσα αισθάνομαι ακριβώς με λόγια. Αλλά θα ξεκινήσω ρωτώντας:
Συνεχίζεται η ζωή...όταν τελειώνει μια σχέση; Και αν αυτή ήταν αυτό που λέμε ''σχέση ζωής''; Και αν ναι πώς; Με ποιό τρόπο; Τί παίρνει μαζί της φεύγοντας και τί αφήνει;