Παρόλη τη μεγάλη σημασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής για την Ελλάδα και τον συγκριτικά μεγάλο για τον πληθυσμό αριθμό κλινικών και ιατρικών κέντρων είναι περιορισμένες οι έρευνες εκείνες που ασχολούνται με το θέμα αυτό από τη σκοπιά των κοινωνικών επιστημών.

Και οι πιο μετριοπαθείς άνθρωποι συμφωνούν πως μια μέρα χωρίς γέλιο είναι χαμένη μέρα. Αυτή τη στάση ζωής, μελέτησαν Ισραηλινοί επιστήμονες και αν θέλαμε να κάνουμε μια παράφραση θα μπορούσαμε να πούμε πως:

Είμαι ο Νίκος, ένας μπαμπάς με μία κόρη 6 ετών που την λατρεύω κυριολεκτικά. Είναι όλη μου η ζωή και αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά θα ήθελα να αποκτήσω και ένα δεύτερο παιδάκι. Διαβάζοντας τις ιστορίες της εξωσωματικής στο blog σας (δεν χρειάζεται να πω ότι είμαι φανατικός αναγνώστης σας) αποφάσισα, αν και είναι πολύ προχωρημένη ώρα τώρα που σας γράφω, να σας «πω» και την δική μου εμπειρία ως υπογόνιμος πατέρας.