Καιρό τώρα παρατήρησα ότι η κόρη μου δεν είναι ο εαυτός της. Πολύ συχνά κάθεται μόνη της, δεν έχει όρεξη να βγει με φίλους, είναι μόνιμα σε ένα υπολογιστή κολλημένη, την βλέπω συχνά κλαμένη και λυπημένη. Επίσης παρατήρησα ότι καυγαδίζουν συχνά με τον άντρα της. Σαν μητέρα με πονάει πολύ να βλέπω το παιδί μου σε αυτή την κατάσταση. Ένα παιδί που πάλεψα και πόνεσα πολύ να αποχτήσω.
Είμαι η Αθηνά και είμαι 38 ετών. Με τον άντρα μου είμαστε παντρεμένοι δώδεκα χρόνια, δώδεκα υπέροχα χρόνια με έναν άνθρωπο δίπλα μου ,που μου έχει σταθεί σαν βράχος σε ό,τι μας επιφύλαξε η Ζωή να ζήσουμε μαζί.
Διαβάζοντας το κείμενο "Δέκα χρόνια πριν", το οποίο έγραψα πριν από περίπου 10 χρόνια ίσως και παραπάνω και ανατρέχοντας στα χρόνια που πέρασαν, μόνο μια σκέψη έρχεται στο μυαλό. Τίποτα δεν είναι δεδομένο! Το μόνο που παραμένει δεδομένο είναι η ΕΛΠΙΔΑ πως ό,τι επιθυμούμε, ό,τι περιμένουμε, για ό,τι πασχίζουμε θα έρθει να μας συναντήσει κάποια στιγμή!
Κάθομαι μόνη. Και η μοναξιά είναι κακός σύμβουλος. Σκέφτομαι το παιδί όσες ώρες την ημέρα είμαι ξύπνια. Και όταν κοιμάμαι πολλές φορές βλέπω στον ύπνο μου ότι έχω παιδί. Έξι ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μας αναλωνόμαστε σε αυτό. Αυτό που έγινε τελικά σκοπός της ζωής μας. Πως να μη γίνει άλλωστε; Αφού όλα τα υπόλοιπα τα έχουμε σχεδόν λυμένα.