Η χαμένη μου Ζωή!

Μου είναι πολύ δύσκολο να αρχίσω να γράφω την ιστορία μου ξέροντας ότι θα δημοσιευτεί σε ένα Blog. Έχω "πνίξει" όμως μέσα μου τόσα χρόνια πολλά και έντονα αρνητικά συναισθήματα και δεν μπορώ να τα κρατήσω άλλο στην ψυχή μου! Θεωρώ, νομίζω, ότι με την ιστορία μου θα δώσω δύναμη και κουράγιο σε όλες τις γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν μητέρες με εξωσωματική γονιμοποίηση.

Είμαι μια συνταξιούχος δασκάλα που ζω μόνη στην Πάτρα, εδώ και πολλά χρόνια.
Αντίκρισα τον κόσμο πρώτη φορά μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα σε ένα δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας. Είμαι το μοναδικό παιδί των γονιών μου.

Μεγαλώνοντας, έγινα δασκάλα, όχι με εξετάσεις όπως τώρα, αλλά επιλαχούσα, άλλες εποχές, άλλες συνθήκες. Διορίστηκα στην επαρχία και συγκεκριμένα κάπου στην Βόρεια Ελλάδα.
Όπως κάθε κορίτσι στην εποχή μου, έτσι κι εγώ, είχα όνειρα για έναν καλό σύζυγο και οικογένεια. Εκεί στην επαρχία γνώρισα το πρώην σύζυγό μου, συνάδελφος στο επάγγελμα.

Παντρευτήκαμε πολύ γρήγορα, είπαμε άλλες εποχές και έγινα με δόξα και τιμή κυρία Κοκοβίκου! Τότε εμείς οι γυναίκες, όταν παντρευόμασταν, αλλάζαμε επίθετο και παίρναμε εκείνο του συζύγου(το αναφέρω, έτσι για να μαθαίνουν οι νεότεροι). Πολύ γρήγορα, από την πρώτη στιγμή, "προσπαθήσαμε" και για να είμαι ειλικρινής, τότε ήταν δεδομένο το "γρήγορα", να κάνουμε παιδιά.

Οι μήνες περνούσαν και έγκυος δεν έμενα. Σιγά-σιγά, άρχισαν οι ψίθυροι στο χωριό για την στείρα, Αθηναία, δασκάλα-νύφη και για τον καημένο και άτυχο συντοπίτη τους. Άρχισαν τα αρνητικά σχόλια του τύπου, "παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο" . Κατάπινα πολύ φαρμάκι κάθε μέρα και από όλους, ακόμα και από τους γονείς, τα αδέρφια και γενικά από το σόι του πρώην συζύγου.
Έκανα πολύ υπομονή για το χατίρι του άντρα μου, δεν απαντούσα σε τίποτα από αυτά που άκουγα. Κάποια στιγμή όμως κι αυτός άρχισε τα ίδια με τους άλλους. Δεν με χτύπησε ποτέ, δεν άσκησε σωματική βία πάνω μου. Ποτέ! Όμως η λεκτική βία που μου άσκησε πολλά χρόνια ήταν πολύ έντονη και παράλληλα δεν με σεβόταν καθόλου. Ώσπου μια μέρα μου είπε ότι θα με χωρίσει γιατί δεν μπορώ να κάνω παιδιά. Και έτσι έγινε.

Πολύ σύντομα ξαναπαντρεύτηκε με μια πολύ νεότερη μου συντοπίτισσά του και έγινε επιτέλους πατέρας. Το κουτσομπολιό και το σούσουρο φούντωσε στο χωριό και ο ίδιος φρόντιζε να διατυμπανίζει όπου βρισκόταν πως ο ίδιος δεν είχε ποτέ πρόβλημα "σαν άντρας" , απόδειξη το παιδί του με την δεύτερη σύζυγο.

Δεν άντεχα να βλέπω την ευτυχία του πρώην άντρα μου με την νέα του οικογένεια, δεν άντεχα να βλέπω τα πρόσωπα των "δικών" του ανθρώπων γεμάτα περιφρόνηση για μένα, δεν άντεχα να ακούω αυτά που άκουγα....δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες, καταλαβαίνετε τι έλεγαν. Όλοι "φρόντιζαν" να μου θυμίζουν όπου και όποτε με βλέπανε, ότι είμαι στείρα.Έτσι ζήτησα μετάθεση και έφυγα από εκεί. Με μια βαλίτσα στο χέρι και με πολύ πίκρα στην ψυχή μου, "αποχαιρέτησα" το σπίτι μου, τα όνειρά μου, τον τόπο μου, γιατί εγώ τον είχα αγαπήσει εκείνο τον τόπο και δίδαξα σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

Πολλά χρόνια τώρα, ζω μόνη στην Πάτρα, εντελώς μόνη. Χωρίς σύζυγο και χωρίς παιδιά. Δεν ξαναπαντρεύτηκα ποτέ. Ήταν πολύ δύσκολο να πεις στον υποψήφιο σύζυγο ότι "δεν μπορείς να του κάνεις παιδιά" . Πολύ δύσκολο! Κάποια στιγμή που μπόρεσα και το είπα, φυσικά δεν προχωρήσαμε σε γάμο!

Μεγαλώνοντας και προχωρώντας η επιστήμη της ιατρικής μπροστά, επισκέφτηκα γιατρούς και δεν μου βρήκαν τίποτα. Είμαι μια φυσιολογικότατη ανατομικά γυναίκα. Εάν ήμουν νέα σήμερα, θα ήμουν στην κατηγορία που οι γιατροί σήμερα λένε, "ανεξήγητη υπογονιμότητα".

Εδώ ίσως αναρωτηθείτε, τι σχέση έχει η προσωπική μου ιστορία με το blog σας!

Τόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε, και η φλόγα της μητρότητας, δεν έχει σβήσει από μέσα μου, θα σβήσει όταν "σβήσω" κι εγώ Μαζί με μένα, θα "πεθάνει" κι αυτή!

Χρόνια τώρα, διαβάζω για την εξωσωματική γονιμοποίηση, στα βιβλία, στο ίντερνετ, στις εφημερίδες και γενικά όπου βρω πληροφορίες σχετικά με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ΖΩΗ μου, εάν είχα κι εγώ αυτή την "ευκαιρία". Ίσως να μην είχα χωρίσει με το σύζυγό μου, ίσως να είχα παιδιά και τώρα εγγόνια.

Θα ήμουν και ΣΥΖΥΓΟΣ και ΜΑΜΑ και ΓΙΑΓΙΑ!

Τώρα είμαι απλά ΜΟΝΗ!

Νιώθω ότι γεννήθηκα σε λάθος εποχή!

Έχασα όλες αυτές τις υπέροχες οικογενειακές στιγμές. Το Κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι, τις επισκέψεις σε φίλους, τις εκδρομές, τις αγωνίες της μάνας για το παιδί της, τις βόλτες και καυγαδάκια με τα παιδιά μου, το στολισμό του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, την θαλπωρή, την ασφάλεια και την αγάπη της δικής μου οικογένειας......των παιδιών μου και του άντρα μου!

Ακόμα και τώρα με τις φίλες μου, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα μου θυμίζει αυτό που δεν είμαι, ΜΑΝΑ. Τις πρωινές ώρες. όλες είναι απασχολημένες με τα εγγόνια τους, αφού τα παιδιά τους δουλεύουν, αργά το απόγευμα είναι μόνες, που τότε θέλουν την ησυχία τους! Τα πρωινά του Σαββάτου είναι "διαθέσιμες" για βόλτα και παρεούλα! Την Κυριακή ή θα καλέσουν για φαγητό τα παιδιά τους με τις οικογένειές τους ή θα τους επισκεφτούνε αυτές και τα απογεύματα της Κυριακής, ξεκουράζονται γιατί η εβδομάδα ξεκινά....

Δεν λέω ότι το να κάνεις εξωσωματική, είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί, αλλά είναι μια επιλογή που εγώ δεν είχα και πολλές γυναίκες σαν εμένα τότε!

Για να "δείτε" μέσα από την δική μου Ζωή, ότι αξίζει να παλέψετε και να αγωνιστείτε για να γίνετε μάνες! Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο.

Για την Χαμένη μου ΖΩΗ!

Και τι δεν θα έδινα να είχα και εγώ, τότε αυτή τη μέθοδο, αυτόν τον τρόπο....Λυπάμαι πολύ, θλίβομαι πολύ που δεν είχα την ευκαιρία.

Διαβάζω, "ρουφώντας" όλες τις ιστορίες σας στο IVFjourney, σας θαυμάζω πραγματικά και σας ζηλεύω. Ζηλεύω για την ευκαιρία που δεν είχα και σας θαυμάζω γιατί χωρίς να το ξέρετε ΑΛΛΑΖΕΤΕ την ΖΩΗ σας......χαράζετε τον δικό σας δρόμο . Τον δρόμο της μητρότητας!
Ακόμα και αυτές οι γυναίκες που δεν θα πετύχουν, τουλάχιστον θα πουν στον εαυτό τους, "προσπάθησα", και θα προχωρήσουν σε ένα άλλο δρόμο, θα χαράξουν ένα διαφορετικό δρόμο από τον δικό μου που δεν είχα αυτή την επιλογή!

Κι εγώ προχώρησα αλλά με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο.....ο δρόμος που εγώ, χάραξα είναι αλλόκοτος, γιατί ήμουν θυμωμένη και φοβισμένη, ένιωθα αδικημένη και ημιτελής......και είμαι και νιώθω έτσι ακόμα, παρά το προχωρημένο της ηλικίας μου!

Συγχωρέστε με αν κάπου τα γράφω μπερδεμένα, μην ξεχνάτε ότι είμαι και μεγάλη γυναίκα.

Ευχαριστώ πολύ Κα Αναγνωστοπούλου εκ των προτέρων για την δημοσίευση.

Παναγιώτα.