«Καλωσόρισες» στην ζωή μας IVF!

Ακούω τον ήχο της απενεργοποίησης του συναγερμού και το κλείσιμο της εξώπορτας...Πετάγομαι από το κρεβάτι, παίρνω το τεστ εγκυμοσύνης από το κομοδίνο μου και τρέχω στο μπάνιο, έχω ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη και σκέφτομαι με ποιο τρόπο θα του το πω, μόλις γυρίσει.

Περιμένοντας το αποτέλεσμα σκέφτομαι ότι αρκετά ταλαιπωρηθήκαμε με το «θέμα» τόσους μήνες πια, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι πέρασε ένας χρόνος. Αξίζει το κόπο, σκέφτομαι, όλα όμως σήμερα τελειώνουν , επιτέλους θα είμαι έγκυος! Μετρήσαμε σωστά τις μέρες, τα τεστ ωορρηξίας μας βοήθησαν ,κάναμε χμμμ....ότι έπρεπε , και να που σε λίγο θα δούμε το τεστ και θα είναι θετικό!

Δεν καταλαβαίνω τι κάθομαι και σκέφτομαι τώρα.......ο απαιτούμενος χρόνος του τεστ «πέρασε» ....για να δω......το χαμόγελο σβήνει από τα χείλια μου...μα που είναι η κόκκινη γραμμούλα;..... Αααα στο καλό σκέφτομαι....πάνω στην βιασύνη μου κάτι έκανα λάθος, ευτυχώς που το τεστ είναι διπλό και έτσι θα κάνω και το δεύτερο......

Με την «ανάγνωση» και του δεύτερου τεστ, το χαμόγελο μου δεν επέστρεψε και ξαφνικά κρυώνω.....ένα χάδι νιώθω στα μαλλιά μου, γυρίζω και είναι εκεί, δεν κατάλαβα πότε επέστρεψε, δίπλα μου και με κοιτάζει με αγάπη.....χώνομαι στην αγκαλιά του και ξαπλώνουμε στο κρεβάτι μας , χωρίς να θέλει κανείς από τους δύο μας να μοιραστεί τις σκέψεις του με τον άλλο!

Μετά από πολλές συζητήσεις αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τον γυναικολόγο μου. Πωπω έφτασε επιτέλους η μέρα για το ραντεβού με τον γιατρό μου! Τεστ ΠΑΠ καθαρό, ο υπέρηχος δεν «δείχνει» κάτι, αιματολογικές καλές, η σαλπιγγογραφία οκ, τέλος πάντων από γυναικολογική άποψη όλα καλά!

Μια εκκρεμότητα μας μένει με τα αποτελέσματα του σπερμοδιαγράμματος και της καλλιέργειάς του, εκεί στον γνωστό γιατρό της λεωφόρου Κηφισίας, αλλά αυτό είναι για αύριο και έτσι επιστρέφουμε σπίτι μας με αρκετή αισιοδοξία στη ψυχή μας!

Είμαι στην δουλειά, μια τρελή εργασιακή μέρα, απανωτές συσκέψεις με συνεργάτες, μεγάλος αριθμός ανταλλαγής email , συνεννοήσεις στο τηλέφωνο, χρόνος για διάλειμμα δεν υπάρχει, ίσα ίσα προλαβαίνω να ελέγξω ότι έχω το χαρτάκι του γνωστού γιατρού της λεωφόρου Κηφισίας για τα αποτελέσματα των εξετάσεων του σπέρματος.

Ο αγαπημένος μου δουλεύει απογευματινός και έτσι θα πάω μόνη να πάρω τα αποτελέσματα, σχεδόν δίπλα είναι οπότε δεν θα αργήσω μετά την δουλειά θα «πεταχτώ»....γιατί να περιμένουμε μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα μπορεί και ο αγαπημένος μου;

Απίστευτη τύχη, βρίσκω να παρκάρω πλάι του εργαστηρίου στο στενάκι, λίγο πριν το ιδιωτικό parking (ήταν αδύνατο να περπατήσω 6 οικοδομικά τετράγωνα με τα τακούνια και με την «τρελή» μέρα μου στη δουλειά) και χωρίς να το καταλάβω βρίσκομαι στην αίθουσα αναμονής. Κάνει τρομερή ζέστη, αν και είναι τέλος Σεπτεμβρίου, και επιτέλους έρχεται η σειρά «μας»!

Μάταια προσπαθώ να καταλάβω από το ύφος του γιατρού κάτι θετικό ή αρνητικό για τα αποτελέσματα, ανοίγει ένα φάκελο κοιτάζει και κάτι στην οθόνη του υπολογιστή του και με ύφος συμπονετικό(τώρα είμαι σε θέση να το πω αυτό) μου λέει, ΟΛΙΓΟΑΣΘΕΝΟΤΕΡΑΤΟΣΠΕΡΜΙΑ!

Με διαπερνάει κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω(ούτε καν σήμερα μετά από τόσα χρόνια) καταλαβαίνω ότι αυτό που άκουσα δεν είναι καλό και το μόνο που καταφέρνω να ψελλίσω είναι:

Ολιγο....τι;

Ασθενο...τι;

Τερατο...τι;.....σπερμία......

μου εξηγεί , ακούω και δεν ακούω, είμαι εκεί και παράλληλα όχι, τα πόδια μου τα νιώθω σαν από ζελέ, δεν μπορώ να κουνηθώ από τη θέση μου, δεν μπορώ να μιλήσω, βαριανασαίνω......

Μέσα σε όλα αυτά ακούω την λέξη εξωσωματική, την διαγράφω αμέσως!

Φεύγω και με δυσκολία κατάφερα να φτάσω στο ασανσέρ.
Βγαίνω έξω στην Κηφισίας και τα φώτα των αυτοκινήτων με τυφλώνουν αφού άρχισε να σουρουπώνει!

Με δυσκολία φτάνω στο αυτοκίνητο μπαίνω μέσα και σωριάζομαι στο κάθισμα, νιώθω κάτι να με πλακώνει και δάκρια φεύγουν από τα μάτια μου, εκείνη τη στιγμή κουδουνίζει το κινητό μου και στην οθόνη του αναβοσβήνει «αγάπη μου», εκείνος είναι, θέλει να μάθει για τα αποτελέσματα, δεν απαντώ και όταν επιμένει απενεργοποιώ το κινητό λέγοντάς του (λες και μπορούσε να με ακούσει) «όχι τώρα αγάπη μου»

Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί, είχε πια σκοτεινιάσει και με «παρέα» την απελπισία μου γυρίζω το κλειδί στην μίζα και ακούω την μηχανή του αυτοκινήτου μου να «γουργουρίζει».

Ανηφορίζω την Κηφισίας και σαν σε παραμύθι τα αυτοκίνητα παραμερίζουν για να με αφήσουν να περάσω, λες και καταλαβαίνουν τον «πόνο» μου. Οδηγούσα και το μόνο πράγμα που υπήρχε ήταν τα φανάρια...κόκκινα, πράσινα και πάλι κόκκινα και πάλι πράσινα.

Σταμάτησα στον παράδρομο της Κηφισίας στο «ύψος» του ΥΓΕΙΑ περίπου , έσβησα την μηχανή , κοιτούσα την επιγραφή του μαιευτηρίου ΜΗΤΕΡΑ που είναι δίπλα στο ΥΓΕΙΑ και «άφησα» τον θόρυβο της νύχτας να με τυλίξει!

Μετά από πολλές ώρες παρκάρω στην πυλωτή και βλέπω το αυτοκίνητο του, άρα έχει επιστρέψει από τη δουλειά του.
Ο χρόνος που πέρασε μέσα στο ασανσέρ από το ισόγειο μέχρι το σπίτι μας μου φάνηκε ατελείωτος.

Ήταν καθισμένος στον καναπέ και με περίμενε.....

Κοιταχτήκαμε σιωπηλά, ήταν ανώφελο να μιλήσουμε, να πούμε τι;

Kανείς από τους δυο μας δεν είχε αποφασίσει για αυτό που συνέβαινε......

Ήταν η μοίρα;

Ήταν η κακή μας τύχη;

Η σιωπή, μέρες αιωρούνταν στον αέρα του σπιτιού μας, σαν ένα σύννεφο σκόνης και όσο παρατεινόταν τα πράγματα γινόταν όλο και πιο δύσκολα!

Και οι δύο τριγυρνούσαμε στο σπίτι χωρίς εκνευρισμό και χωρίς βιασύνη , απλά με αποφασιστική καρτερικότητα........

Η επίσκεψη στον άλλο, γνωστό ουρολόγο του Κολωνακίου, μας έκανε να παραδεχτούμε αυτό που τόσες μέρες και οι δυο αποφεύγαμε να συζητήσουμε.........το σπέρμα δεν μπορεί να βελτιωθεί σε μεγάλο βαθμό, οπότε ο μόνος τρόπος για να αποχτήσουμε παιδί είναι η εξωσωματική!

«Καλωσόρισες» στην ζωή μας IVF!

φωτογραφία