Η εισαγωγή πριν τριάντα πέντε χρόνια της Εξωσωματικής Γονιμοποίησης (IVF) στην θεραπευτική της υπογονιμότητας προσέφερε σε αναρίθμητα υπογόνιμα ζευγάρια την δυνατότητα τεκνοποίησης. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει την επιτυχή έκβαση αυτής της προσπάθειας ως φυσική λύση και των ψυχικών ζητημάτων που συνοδεύουν αυτά τα ζευγάρια. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων γίνεται ακριβώς αυτό.

Τελικά μέσα από μια τέτοια εμπειρία μαθαίνεις πολλά. Βγαίνεις άλλος άνθρωπος. Είτε με γεμάτα είτε με άδεια χέρια, είσαι πάντα μια άλλη! Η ίδια, αλλά και μια άλλη. Όλα όσα βιώνουμε μας αλλάζουνε.

Αφορμή για το άρθρο αυτό στέκεται η καθημερινή ενασχόληση με γυναίκες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υπογονιμότητας και οι οποίες στη συντριπτική πλειονότητα τους είναι βαθύτατα παραπληροφορημένες στο θέμα της υστεροσαλπιγγογραφίας.

Γιατρέ τώρα που έχω καρκίνο δεν μπορώ πια να κάνω παιδιά;
Αυτό είναι το ερώτημα που βασανίζει εκατοντάδες χιλιάδες γυναικών ανά τον κόσμο οι οποίες πριν καν υλοποιήσουν το όνειρο απόκτησης οικογένειας βρίσκονται ενώπιον της οδυνηρής διάγνωσης του καρκίνου. Το πρόβλημα γίνεται ιδιαίτερα σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ ανακοινώνονται κάθε χρόνο περί τις 800 χιλιάδες νέες περιπτώσεις καρκίνου σε γυναίκες και το 40% αυτών αφορά ασθενείς αναπαραγωγικής ηλικίας.