Πριν από λίγες καιρό κυκλοφόρησε στο FCB μια εικόνα ενός ηλικιωμένου
άντρα και η λεζάντα έγραφε (χωρίς να θυμάμαι ακριβώς πως ήταν διαμορφωμένο το κείμενο): «Να περνάς χρόνο μαζί μου, πριν γίνω φωτογραφία»...

-Ακόμα μπαίνεις σε αυτό το φόρουμ για τις στείρες; Γιατί; Αφού εσύ έκανες παιδιά!

Εάν δεν σου έχει πέσει ακόμα το σαγόνι κάτω από την έκπληξη, να σε ενημερώσω ότι αυτή είναι ατάκα που άκουσα από το στόμα προσώπου του στενού οικογενειακού-κοινωνικού μου κύκλου, σε συζήτηση που είχα για το φόρουμ.

Στην καθημερινότητα τους οι γονείς βιώνουν περιστατικά όπου καλούνται να αναλάβουν το ρόλο του συμβούλου, του παρηγορητή, του διαιτητή, του εμψυχωτή, του δικαστή, του «τιμωρού».

Η αγάπη είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα. Ωραίο αλλά δύσκολο. Όπως κι όλα τα καλά πράγματα δηλαδή. Που για να είναι πραγματικά ωραία, δύσκολα γίνονται ή δύσκολα τα κατακτάμε. Όσο δύσκολη είναι η αγάπη μεταξύ των ενηλίκων άλλο τόσο δύσκολη είναι η αγάπη μεταξύ του γονιού και του παιδιού.