Γιατί δεν ξέχασα…

Για εσάς που ανακαλύψατε την σελίδα μας μόλις τώρα, να εξηγήσω πως η συγκεκριμένη σελίδα ξεκίνησε σαν φόρουμ εξωσωματικής πριν από 8 περίπου χρόνια από μια γυναίκα που, αφού έμεινε έγκυος στην πρώτη προσπάθεια της με εξωσωματική, έχασε και τα 2 μωράκια της. Μέσα από πολύ πόνο λοιπόν, δημιουργήθηκε αυτό το φόρουμ για «στείρες» , το οποίο –ευτυχώς- μετά από κάποια χρόνια ανακάλυψα κι εγώ, ως «στείρα» που έψαχνε το φως στο τούνελ που θα την οδηγούσε στο να κρατήσει ένα μωράκι στην αγκαλιά της.

Όταν ανακάλυψα ότι ανήκουμε κι εμείς στα υπογόνιμα ζευγάρια ήταν σαν να γκρεμίστηκε όλος μου ο κόσμος. Αυτό που ήταν αυτονόητο για εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο, για μένα δεν ήταν. Ψάχνοντας στο ίντερνετ για πληροφορίες σχετικά με την υπογονιμότητα και την εξωσωματική, ανήμερα των γενεθλίων μου το 2007- δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες για το πώς πέρασα τα γενέθλια μου το 2007, καταλαβαίνεις- έπεσα πάνω στο φόρουμ. Χωρίς δεύτερη σκέψη έγινα μέλος αλλά μου πήρε πάρα πολύ καιρό μέχρι να ξεκινήσω να γράφω. Δεν είμαι άνθρωπος που ανοίγεται εύκολα στους άλλους για αυτά που νοιώθει ή περνάει. Μάλλον κι αυτό είναι κομμάτι της γενικότερης ανασφάλειας μου, πρέπει να νοιώσω ασφαλής και να δεθώ για να μιλήσω για μένα. Ξεκίνησα να διαβάζω το φόρουμ, να στεναχωριέμαι με τα αρνητικά των μελών, να χαίρομαι με τα θετικά τους και να κλαίω από συγκίνηση με τις ιστορίες των γεννήσεων των παιδιών τους, Έγινε καθημερινή μου συνήθεια κι ας μην είχα το θάρρος ακόμα να γράψω. Άρχισα να δένομαι με κάτι στην ουσία άψυχο, που όμως έβγαζε τόση ψυχή μέσα από τα γραφόμενα των μελών του. Και κάπου εκεί, δειλά δειλά, ανάρτησα το πρώτο μου ποστ...

Είμαι μέλος στο συγκεκριμένο φόρουμ 6 χρόνια. Έγινα μαμά μόλις ενάμιση χρόνο μετά την εγγραφή μου σε αυτό. Κι όμως είμαι ακόμα εκεί. Όταν η ηλίθια ατάκα που ανέφερα πιο πάνω χτύπησε σαν κεραυνός το κεντρικό νευρικό μου σύστημα, με έβαλε σε σκέψεις. Αλήθεια, γιατί μπαίνεις ακόμα; Γιατί αφού έκανες τα παιδιά σου, εκπλήρωσες τον στόχο σου και δεν ανήκεις πλέον εκεί, είσαι κάθε μέρα τα τελευταία 6 χρόνια εκεί; Η απάντηση, ξεκάθαρη και προφανής όσο δεν παίρνει...Γιατί δεν ξέχασα! Μέσα σε 3 μόλις λέξεις, όλα όσα ένοιωσα και έζησα τότε, κι ας μην ταλαιπωρήθηκα πολύ για να κρατήσω στην αγκαλιά μου τους γιούς μου. Γιατί δεν ξέχασα τον πόνο όταν μάταια έκανα το ένα τεστ εγκυμοσύνης μετά το άλλο, γιατί δεν ξέχασα τις ενέσεις που μελάνιαζαν την κοιλιά μου, γιατί δεν ξέχασα τις ημέρες της αναμονής που έπιανα την κοιλιά μου και αναρωτιόμουν αν υπάρχει κανείς εκεί μέσα, γιατί δεν ξέχασα το βάρος στα πόδια μου όταν κατέβαινα τα σκαλιά του μαιευτηρίου για να πάρω τα αποτελέσματα της χοριακής μου.

Γιατί δεν ξέχασα την στήριξη που πήρα όταν τα αγόρια μου ήταν 50 μέρες στην μονάδα και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω πως είμαι μάνα χωρίς να έχω τα μωρά μου στο σπίτι. Γιατί κάθε φορά που επέστρεφα από το επισκεπτήριο και η εικόνα με τα σωληνάκια στις μύτες των γιών μου και τον ορό καρφωμένο στα ξυρισμένα τους κεφαλάκια δεν έφευγε από το μυαλό μου, υπήρχε πάντα μια κουβέντα γραμμένη για να γλυκάνει την ψυχή μου. Γιατί όταν ξεπεράσαμε τα προβλήματα και ήμουν μόνη και κουρασμένη με δυο νεογέννητα στο σπίτι, το φόρουμ ήταν ο μόνος δίαυλος επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Γιατί εκεί μέσα μοιράστηκα τις απορίες μου ως νέα μαμά, εκεί τα άγχη μου, εκεί και τα πρώτα επιτεύγματα των γιών μου. Γιατί εκεί μέσα έκλαψα, γέλασα, ξεθύμανα, έβγαλα τις ανασφάλειες μου. Γιατί εκεί μέσα είδα να προσφέρονται απλόχερα, από συναισθήματα έως πανάκριβα φάρμακα, γούρια και φυλαχτά, ευχές, προσευχές και σκέψεις. Γιατί εκεί μέσα δημιουργήθηκαν φιλίες δυνατές και σχέσεις ζωής. Γιατί εκεί μέσα γνώρισα τις πιο δυνατές γυναίκες που έχω γνωρίσει στην ζωή μου, που με την ίδια φόρα που βουτούσαν στα βαθιά μετά από κάθε αρνητικό, με την ίδια φόρα έπαιρναν βαθιά ανάσα και έβγαιναν πάλι στην επιφάνεια για να προσπαθήσουν ακόμα μια φορά να κολυμπήσουν στην απέναντι όχθη. Γιατί εκεί μέσα είδα να γίνονται θαύματα!

Αυτή τη στιγμή, στο φόρουμ μας υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από μαμάδες, που παραμένουν εκεί και στηρίζουν απλόχερα, με όποιο τρόπο μπορούν τα μέλη που ακόμα αγωνίζονται να γίνουν γονείς. Αυτό για εμένα, είναι και το πιο όμορφο κομμάτι στο ταξίδι της υπογονιμότητας. Όταν έχεις τερματίσει τον αγώνα και έχεις βγει νικητής, μέσα από αντιξοότητες, ατυχίες και πολύ πόνο και, παρόλα αυτά, παραμένεις στο γήπεδο για να μοιραστείς τις εμπειρίες σου, να στηρίξεις τους συμπαίκτες σου και να δώσεις τις συμβουλές σου. Όπως σε κάθε αγώνα, έτσι κι εδώ, το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα νικητήριο. Είσαι όμως πάντα εκεί, στον πάγκο, για να αγκαλιάσεις τον συμπαίκτη σου όταν χάσει το γκολ αλλά και να πανηγυρίσεις μαζί του όταν η ομάδα σας νικήσει. Γιατί όταν έπαιζες εσύ μπάλα στο γήπεδο, κάποιος άλλος καθόταν στην θέση σου στον πάγκο και προσευχόταν για εσένα, και σε αγκάλιασε για να πάρει στις πλάτες του μέρος από τον πόνο σου και πανηγύρισε μαζί σου όταν έβαλες το γκολ που οδήγησε στην νίκη, την προσωπική σου αλλά και της ομάδας. Γιατί τίποτα δεν έχει αξία σε αυτή τη ζωή, εάν δεν μπορείς να εκτιμήσεις αυτά που εισέπραξες και να τα επιστρέψεις πίσω, όσο απλόχερα τα έλαβες.

Για αυτό καλέ μου φίλε- εσένα με την ηλίθια ατάκα λέω- την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείς γιατί εξακολουθώ να είμαι εκεί, ανέτρεξε στο συγκεκριμένο άρθρο μου και θυμήσου τον τίτλο του... Γιατί δεν ξέχασα!