Ίσως τελικά να μη μπορείς να γράψεις για μια κατάσταση όταν είσαι μέσα σε αυτή. Ίσως πάλι αυτό να συμβαίνει μόνο σε εμένα. Είναι γνωστό πως η ταλαιπωρία και η λύπη αποτέλεσαν τα σημεία εκκίνησης για τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά αριστουργήματα.

Ξεκίνησα να γράφω την ιστορία γέννησης της 1ης μου κόρης (καραμελένιας) αλλά επειδή τα συναισθήματα μου δεν μπορούν να χωριστούν σε 2 ιστορίες σκέφτηκα να γράψω παράλληλα και για το μικρό μου "τσουρεκάκι"

Σάββατο βράδυ ...η πιο όμορφη βραδιά της εβδομάδας .....ακούω το κουδούνι να χτυπάει και φωνάζω..... Τάκηηηηη, ήρθαν τα σουβλάκια ...άνοιξε, πλήρωσε, αρχίζει στην τηλεόραση το «σε αγαπώ με αγαπάς»
Στρωμένη στον καναπέ σκεπασμένη με την υπέροχη χουχουλιάρικη κουβερτούλα μου, με ένα πιάτο στο χέρι, απολαμβάνω το υπέροχο σουβλάκι που τόσο λαχταρούσα όλη την εβδομάδα χωρίς σκοτούρες, έννοιες και προβλήματα .. τα έχω όλα στο πίσω μέρος του μυαλού ..

Ξύπνησα και μύρισα την ανατολή.
Είδα το φως του ήλιου. 'Ακουσα τα παιδιά μου να γελάνε, να μαλώνουν, να πειράζονται καθώς ετοιμάζονται για το σχολείο. Τα έκλεισα στην αγκαλιά μου, γεμίζοντας τα πνευμόνια μου από τη μυρωδιά τους, καθώς τα αποχαιρετούσα, το καθένα, στο σχολείο του.