Χριστούγεννα. Τα περιμένεις από το τέλος του καλοκαιριού. Ανυπομονείς να φτάσει ο Νοέμβρης για να στολίσεις το σπίτι σου, να στρώσεις τα χαλιά σου και να χουχουλιάσεις στον καναπέ χαζεύοντας τα φωτάκια από το στολισμένο δέντρο, ακούγοντας χριστουγεννιάτικα τραγούδια από την φωνή του Sinatra. Και ο καιρός περνά και φτάνει η εποχή. Βάζεις τα παιδιά για ύπνο, ανάβεις τζάκι, βάζεις ένα κρασάκι, κουκουλώνεσαι με το αγαπημένο σου κουβερτάκι στον καναπέ και απολαμβάνεις.

«Τους φίλους τους διαλέγουμε εμείς για οικογένεια».Οχι, δεν είναι δικό μου το απόφθεγμα... Το συγκεκριμένο στιχάκι, είναι γραμμένο σε ένα μαγνητάκι που πλέον είναι κάπου μέσα στο κουτί με τα ενθύμια μου. Μου το είχε χαρίσει μια πρώην φίλη. Σε εμένα και στην άλλη φίλη μας που και με αυτήν είναι πλέον πρώην. Μέχρι πριν λίγο καιρό, το συγκεκριμένο μαγνητάκι διακοσμούσε το ψυγείο μου και παρόλο που είχα πάνω από ένα εξάμηνο να μιλήσω με την συγκεκριμένη φίλη, το είχα αφήσει εκεί. Και όσο το έβλεπα τόσο θύμωνα.

Παραμονή Χριστουγέννων
14:15. Φεύγω από το σπίτι και κατευθύνομαι στη δουλειά μου. Στη διαδρομή σκέφτομαι «Έχω αφήσει φαγητό στο φούρνο, έχω σκουπίσει το σπίτι, τα δώρα των παιδιών είναι έτοιμα και κρυμμένα στην ντουλάπα, τα ρούχα τους για το βράδυ σιδερωμένα και στην κρεμάστρα πίσω από την πόρτα, η γέμιση για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι έτοιμη, έχω ότι χρειάζομαι για το τραπέζι.».

Επιτέλους ήρθε η πολυπόθητη μέρα που τόσο καιρό περιμέναμε και οι δυο. Μετακομίσαμε στο «δικό μας σπίτι. Μετά από πολλές μέρες διαδικασιών της τράπεζας και των δικηγόρων, εγκρίθηκε, το στεγαστικό δάνειο, εκταμιεύθηκαν τα χρήματα, έγιναν τα συμβόλαια και σήμερα επιτέλους «κλείσαμε την πόρτα» σε όλα αυτά και είμαστε οι δυο μας πια, στο σπίτι μας. Ένα ευρύχωρο, ευάερο και ευήλιο σπίτι με τρεις κρεβατοκάμαρες, με δύο μπάνια, σαλόνι και κουζίνα, ενιαίος χώρος και μεγάλες βεράντες. Δηλαδή ένα σπίτι για οικογένεια.