Το μαγνητάκι
- Γράφει: Μελίνα Χριστοφαρίδου
- Εκτύπωση
«Τους φίλους τους διαλέγουμε εμείς για οικογένεια».Οχι, δεν είναι δικό μου το απόφθεγμα... Το συγκεκριμένο στιχάκι, είναι γραμμένο σε ένα μαγνητάκι που πλέον είναι κάπου μέσα στο κουτί με τα ενθύμια μου. Μου το είχε χαρίσει μια πρώην φίλη. Σε εμένα και στην άλλη φίλη μας που και με αυτήν είναι πλέον πρώην. Μέχρι πριν λίγο καιρό, το συγκεκριμένο μαγνητάκι διακοσμούσε το ψυγείο μου και παρόλο που είχα πάνω από ένα εξάμηνο να μιλήσω με την συγκεκριμένη φίλη, το είχα αφήσει εκεί. Και όσο το έβλεπα τόσο θύμωνα.
Τι είναι τελικά η φιλία; Γιατί έχει εξυμνηθεί τόσο πολύ και γιατί μας αφήνει τόσο βαριές και ανοιχτές πληγές όταν κάτι πάει στραβά και δεν υπάρχει πια; Γιατί δενόμαστε τόσο πολύ με κάποιον άνθρωπο και όταν μας πληγώσει, ο πόνος είναι χειρότερος κι από αυτόν του πιο μεγάλου, του πιο τρελού και παθιασμένου ανεκπλήρωτου έρωτα; Είναι τελικά οι φίλοι, οικογένεια που την επιλέγουμε εμείς; Επιτρέψτε μου να απαντήσω...Όχι δεν είναι οικογένεια οι φίλοι μας. Και δεν μιλώ για τους απλούς γνωστούς που έτυχε να κάνουμε για λίγο καιρό λίγη παραπάνω παρέα. Μιλώ για τους στενούς, για τους καρδιακούς φίλους. Οι φίλοι στα δικά μου μάτια και με την δική μου λογική, είναι μια αξία ανώτερη και από αυτήν της οικογένειας. Γιατί; Γιατί πολύ απλά, μοιράζεσαι μαζί τους πολλά περισσότερα προσωπικά σου πράγματα, σκέψεις, στιγμές και συναισθήματα, πράγματα που με την οικογένεια σου δεν τα μοιράζεσαι. Αλήθεια εσείς δεν έχετε πράγματα που δεν τα έχετε μοιραστεί ποτέ με την οικογένεια σας αλλά με τον κολλητό σας φίλο/φίλη; Γιατί εγώ είχα. Και τα μοιράστηκα. Και δυστυχώς η εμπιστοσύνη μου κλονίστηκε. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο «παράπτωμα» της πρώην φίλης μου προς εμένα. Αυτό και η απόκρυψη της αλήθειας. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω την λέξη «ψέματα» γιατί είναι πολύ βαριά και ακόμα και σήμερα, έχοντας περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που μίλησα για τελευταία φορά (γραπτά) με την συγκεκριμένη φίλη, θέλω να πιστεύω ότι απέκρυψε διάφορες αλήθειες από εμένα έχοντας πολύ σοβαρό λόγο. Μάλλον δεν χωράει το μυαλό μου ακόμα και σήμερα, τα πράγματα που πίστευα εγώ και τα πράγματα που στην πραγματικότητα συνέβαιναν. Αυτό βέβαια, σαν γεγονός, έρχεται σε αντιπαράθεση με τα προσωπικά μου πιστεύω περί φιλίας αλλά δυστυχώς, σε αυτή την ζωή , αν κάνεις το λάθος να νομίζεις ότι ο κόσμος όλος συμπεριφέρεται σε σένα όπως κι εσύ σε εκείνον, έχεις πέσει σε μεγάλη λακκούβα και δυστυχώς απογοητεύεσαι. Όπως κι εγώ. Και απογοητεύτηκα και θύμωσα, θύμωσα πολύ, και στεναχωρήθηκα και πληγώθηκα.
Ο χρόνος λέει, είναι ο καλύτερος γιατρός αλλά και ότι πιο σημαντικό μπορείς να δώσεις στους ανθρώπους που αγαπάς γιατί είναι κάτι, το οποίο δεν θα πάρεις ποτέ πίσω. Είναι ο χρόνος που σπατάλησες για το τριαντάφυλλο που το κάνει τόσο σημαντικό, όπως λέει κι ο Εξιπερύ στον «Μικρό Πρίγκιπα». Και είναι αλήθεια. Μπορεί να εισπράξεις σχεδόν τα πάντα πίσω, αλλά ποτέ δεν θα πάρεις πίσω τον χρόνο που έδωσες. Δεν γυρίζει πίσω. Για αυτό καλό είναι να μην μετανιώνεις για αυτόν. Κι εγώ δεν έχω μετανιώσει για τον χρόνο που έδωσα στον συγκεκριμένο άνθρωπο. Γιατί κι εγώ πήρα μικρά κομματάκια από τον χρόνο της και δεν θα γυρίσουν ούτε σε εκείνη πίσω. Γιατί μέσα στην γενικότερη απογοήτευση που νοιώθω, μπορώ να αναγνωρίσω και αυτά που έχω εισπράξει εγώ από αυτήν την σχέση. Γιατί οι σχέσεις αυτές βασίζονται στο συναισθηματικό δούναι και λαβείν και αυτό πραγματικά υπήρξε. Μπορεί να χάθηκε αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι υπήρξε. Ίσως περισσότερο από την μία πλευρά και λιγότερο από την άλλη, αλλά η ποσότητα τελικά, δεν παίζει κανέναν ρόλο στην φιλία.
Προχθές, σε μια συζήτηση που είχα για το συγκεκριμένο θέμα, κάποιος με ρώτησε εάν υπάρχει περίπτωση να μιλήσουμε και να τα ξαναβρούμε με την συγκεκριμένη φίλη. Είναι κάτι το οποίο το έχω σκεφτεί πολλές φορές και έχω ρωτήσει τον εαυτό μου για αυτό. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη...Όχι. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση και καμία πρόθεση από την δική μου τουλάχιστον πλευρά. Προτιμώ να κρατήσω στο μυαλό μου και την καρδιά μου, τις όμορφες στιγμές αυτής της σχέσης, να τις αναπολήσω, να χαμογελάσω, να θυμώσω ξανά και να απογοητευτώ με την εξέλιξη, αλλά δεν θα ήθελα να υπάρξει ξανά. Και ξέρετε γιατί; Γιατί δυστυχώς στα δικά μου μάτια, αυτή η φιλία πια ξέφτισε. Και εάν υπάρξει ξανά, δεν θα είναι ποτέ ίδια. Και δεν θα ήθελα να κοροϊδεύω ούτε τον εαυτό μου, ούτε και κανέναν άλλο. Έκανα πολύ άσχημες σκέψεις για τον συγκεκριμένο άνθρωπο, του τις είπα κιόλας, έγιναν επίσης κάποιες πολύ άσχημες κινήσεις από την πλευρά της...Είναι πράγματα που δεν μπορούν να επιδιορθωθούν με ένα μπάλωμα και να προσποιηθείς ότι δεν έγιναν ποτέ. Ίσως να ακούγομαι και να διαβάζομαι ολίγον μελοδραματική , αλλά έτσι νοιώθω. Γιατί έχω φτάσει τα 37 και μπορώ να περηφανευτώ ότι ποτέ δεν υπήρξα κάποια άλλη, παρά μόνο εγώ. Και έτσι είμαι εγώ.
Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα, δεν είναι το μαγνητάκι ακόμα στο ψυγείο μου. Το φυλάω στο κουτί με τα ενθύμια μου, όπως όλα εκείνα που ήρθαν και έφυγαν από την ζωή μου και μου άφησαν γλυκές αλλά και πικρές αναμνήσεις. Σε αυτό το κουτί, έχει βρει την σωστή του θέση, όπως βρήκε την σωστή της θέση και η σχέση μας στο χρόνο. Η γεύση που μου άφησε, γλυκιά ή πικρή, δεν έχει τόση σημασία πια, ένα χρόνο μετά. Σημασία έχει ότι είναι μια σχέση που υπήρξε, έκανε τον κύκλο της και τελείωσε. Και αυτός είναι και ο λόγος του συγκεκριμένου άρθρου. Για να την τελειώσω επισήμως και μέσα στην καρδιά μου και να μην με πληγώνει πια. Να αποχαιρετήσω τον θυμό που νοιώθω αλλά και την φιλία που κάποτε υπήρξε. Γιατί αυτά τα συναισθήματα και αυτές οι σχέσεις, πρέπει να ξεκαθαρίζονται.
Αγαπημένη μου πρώην φίλη, εσύ που περάσαμε τόσα μαζί, γελάσαμε για πολλά και κλάψαμε για ακόμα περισσότερα, κάπου εδώ κλείνει ο δικός μας κύκλος. Μπορεί για σένα να έκλεισε νωρίτερα ή να κλείσει αργότερα, για μένα κλείνει τώρα. Θα είσαι πάντα μέσα στο μυαλό μου και θα εύχομαι να είσαι καλά και ευτυχισμένη με τις επιλογές σου. Σε αποχαιρετώ με το τραγούδι που μου άρεσε πολύ και πάντα τραγουδούσα λάθος...Κι εσύ γελούσες με την καρδιά σου.
Μελίνα Χριστοφαρίδου
Έκανε το πρώτο μεγάλο της ταξίδι, Κωνσταντινούπολη – Αθήνα στην κοιλιά της μητέρας της. Παρόλο που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, εάν την ρωτήσεις από πού είναι, θα σου απαντήσει με περίσσια υπερηφάνεια « Από την Κωνσταντινούπολη!».
Περισσότερα
10 σχόλια
-
έχω μια ίδια εμπειρία.. η αληθεια είναι πως πονάει πολύ, ακόμα κι όταν έχεις οριοθετήσει το τέλος μέσα σου.. ακόμα κι όταν περάσουν χρόνια.. :(
-
OI FILOI EINAI OIKOGENEIA MAS GIATI EMEIS TOYS DIALEGOYME. H KOPELA DEN HTAN FILH SOY OUTE OIKOGENEIA SOU APOTI FANIKE,MALLON STENAXORIESAI GIATI POTE DEN NOIASTIKE GIA SENA,AN NOIAZOTAN TORA UA HTAN ALLIOS H EKSELIKSI SAS. PREPEI PANTA NA KRATAS KATI GIA TON EAUTO SOY MHN ANOIGESAI OLOKLIROTIKA SE KANENAN.
-
@rita : Δεν γίνεται να βάζουμε όλους τους ανθρώπους στο ίδιο σακί.Θέλω να πω πως ένα μεμονωμένο περιστατικό η ένας άνθρωπος που σου έχει φερθεί άσχημα δεν καθορίζει οτί θα σου φερθούν και οι υπόλοιποι έτσι, οπότε θα ήταν λίγο άδικο από μέρους μου να τους βάζω όλους στην ίδια κατηγορία. Έχω φίλους, λίγους και πολύ καλούς αλλά είμαι ευχαριστημένη με αυτό γιατί ξέρω ότι μπορώ να μοιραστώ πράγματα δικά μου χωρίς να σκέφτομαι πλέον οτί μπορεί να τα ακούσω αύριο απο αλλού.Η τελευταία επαφή που είχαμε με την συγκεκριμένη φίλη ήταν ακριβώς ένα χρόνο πριν, σαν σήμερα. Της έστειλα ένα μύνημα εγώ στο οποίο δεν πήρα ποτέ απάντηση, δεν περίμενα καν συγγνώμη.
@vickytriplets: Έχεις δίκιο, η απόκρυψη της αλήθειας είναι ψέμα αλλά μάλλον εγώ ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να το χωνέψω για αυτό και δεν χρησιμοποιώ την λέξη. Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου...Οι φίλοι δεν έχουν τίποτα να κρύψουν! -
η αποκρυψη της αληθειας ειναι ψεμα,το ιδιο δεν ειναι; σου έλεψε ψεματα δηλαδή για ποιό λογο;; σιγουρα δεν ηταν φιλη σου κοριτσι μου. οι φιλοι δεν εχουν τιποτα να κρύψουν.
-
Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας...
@despoina : Κρίμα που δεν έχει φατσούλες εδώ για να σου βάλω την ανάλογη...ξέρεις!
@Thinky: Φυσικά και την αγαπούσα, ήταν φίλη μου...Δεν γίνεται να είσαι τόσο κοντά με κάποιον και να μην τον αγαπάς, ούτε να λες οτι είναι φίλος σου και να μην τον αγαπάς.
@Α.Μπόσιου : Κουμπαρούλα μου, σε αγαπώ!
@anna: Το έχω σκεφτεί κι εγώ αυτό...και μάλλον έχεις δίκιο.Δεν πειράζει...Η ζωή συνεχίζεται με όλα τα όμορφα και τα άσχημα της. -
μέσα απο τοσο πόνο είσαι αισιόδοξη...μπράβο σου..αλλες δεν θα εμπιστευονταν ποτέ πια..εκείνη σου ζήτησε ποτέ συγνώμη;
-
an se agapouse kai ekeini tha ekane prospatheies mallon den noiazotan gia sena.proxora sth zoi sou kai krata mono ta kala!
-
...και θα σου πώ κάτι ακόμα από τον Μικρό πρίγκηπα
"Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνον με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια"..όταν φτάσεις στο σημείο να γίνει ορατό στα μάτια τότε το μαγνητάκι μπαίνει στο συρτάρι και τραγουδάς .".ό,τι βαραίνει πέτα το και στη σκηνή υποκλίσου χαμογέλασε στο θεατή σου...!!!!..και πίστεψέ με χαμογελάς υπέροχα χωρίς κανένα μαγνητάκι να σου ξεφτίζει αυτό που είσαι -
αχ μωρέ Μελίνα..με συγκίνησες...το οτι είσαι τόσο πληγωμένη και πικραμένη 1 χρόνο μετά,δείχνει πόσο αγάπησες το άτομο αυτό..γιατί νιωθω οτι όταν αγαπάς δύσκολα το ξεπερνάς.. γιαυτο με συγκίνησες..οσο αφορά την προδοσια εγώ θα το συγχωρουσα αν ήταν μονο αυτό. Ολοι οι άνθρωποι κανουμε λάθη έτσι δεν είναι; Αν μου εξηγουσε εμενα η φίλη μου και μιλουσαμε σιγουρα θα τα ξαναβρίσκαμε.. Σε όλο αυτό πάντα εχουν μεριδιο ευθυνης και οι 2. Για σένα,στο έχω πεί,εφόσον ειχες "σημαδια" τα τελευταια 2 χρόνια έπρεπε να ξεκαθαρίσεις νωρίτερα και φυσικά να μην ανοίγεσαι. Αφέθηκες να πληγωθείς Μελίνα μου.. Δεν εχω εκπλαγεί περισσότερο στη ζωή μου απο τη διακοπή της φιλίας σας.. Θυμαμαι ηταν πέρσι, πριν τις 9 Δεκέμβρη θυμάμαι, 2.5 μηνες μετά που είπατε αντίο. Δεν είχα παρει χαμπάρι τίποτε!!!!!κανείς δεν μουπε τίποτε και ειλικρινά έπεσα απο τα σύννεφα...Εισασταν τόσο ταιριαστες!η μια συμπλήρωνε την άλλη!!!δεν έχω ξαναδεί τέτοια φιλία γιαυτό έκανα αγώνα να σας τα ξαναβρώ και λυπάμαι που δεν τα κατάφερα...:((((((((((((
-
melinaki...